In epidemische situaties een klinische diagnose wordt gesteld door het nemen van een geschiedenis van de symptomen van de patiënt en door een kort onderzoek alleen. Behandeling wordt meestal gestart zonder of voordat de bevestiging door laboratoriumanalyse van specimens.
Kruk en wattenstaafje afgenomen in het acute stadium van de ziekte, voor antibiotica zijn toegediend, zijn de meest bruikbare exemplaren voor laboratorium-diagnose. Als er een cholera-epidemie wordt vermoed, de meest voorkomende verwekker is''Vibrio cholerae O1''. Als''V. cholerae serogroep O1''is niet geïsoleerd, moet de laboratoriumtest voor''V. cholerae''O139. Echter, als geen van deze organismen is geïsoleerd, is het noodzakelijk om ontlasting exemplaren te sturen naar een referentielaboratorium.
Infectie met''V. cholerae''O139 moet worden gemeld en behandeld op dezelfde manier als die veroorzaakt worden door''V. cholerae O1''. De bijbehorende diarree moet worden aangeduid als cholera en moet worden gerapporteerd als een geval van cholera naar de juiste openbare gezondheidsautoriteiten. De weinige bacteriën die wel overleven, besparen hun energie en opgeslagen voedingsstoffen tijdens de passage door de maag door het afsluiten van veel eiwit productie. Toen de overlevende bacteriën de maag te verlaten en bereiken de dunne darm, die ze nodig hebben om zich voort te bewegen door het dikke slijm dat de lijnen van de dunne darm te krijgen aan de darmwand waar ze kunnen gedijen. ''V. cholerae''bacteriën start de productie van de holle cilindrische eiwit flagelline aan flagellen, de gekrulde zweep-achtige staarten die ze draaien om zichzelf voort te bewegen door het slijm dat de lijnen van de dunne darm te maken.
Zodra de cholera bacterie bij de darmwand, hoeven ze niet de flagellen propellers om zich te bewegen meer. De bacteriën stoppen met de productie van het eiwit flagelline, dus weer het behoud van energie en voedingsstoffen door het veranderen van de mix van eiwitten die ze produceren in antwoord op de veranderde chemische omgeving. Bij het bereiken van de darmwand,''V. cholerae''start de productie van de toxische eiwitten die geven de besmette persoon een waterige diarree. Deze draagt de vermenigvuldiging van nieuwe generaties van''V. cholerae''bacteriën uit in het drinkwater van de volgende gastheer-of goede sanitaire maatregelen niet in plaats.
Microbiologen hebben bestudeerd de genetische mechanismen die de''V. cholerae''bacteriën uit te schakelen van de productie van sommige eiwitten en zet de productie van andere eiwitten zoals ze reageren op de serie van chemische omgevingen die ze tegenkomen, die door de maag, door de slijmlaag van de dunne darm, en op naar de darm muur. Van bijzonder belang zijn de genetische mechanismen die cholera bacteriën zetten het eiwit productie van de toxines die interageren met de gastheercel mechanismen om de chloride-ionen te pompen in de dunne darm, het creëren van een ionische druk, die natriumionen voorkomt het invoeren van de cel. De chloride en natrium-ionen creëren van een zout water omgeving in de dunne darm die door osmose kan tot zes liter water per dag te trekken door de darmcellen het creëren van de enorme hoeveelheden van diarree. De host kan worden snel uitgedroogd als een geschikt mengsel van verdunde zout water en suiker is niet genomen om het bloed water en zouten verloren in de diarree te vervangen.
Door het plaatsen van afzonderlijke, opeenvolgende delen van''V. cholerae''DNA in het DNA van andere bacteriën zoals E.'' coli''die niet van nature produceert het eiwit toxinen, hebben de onderzoekers onderzochten de mechanismen die''V. cholerae''reageert op de veranderende chemische omgevingen van de maag, slijm lagen en darmwand. Onderzoekers hebben ontdekt dat er een complexe cascade van regulerende eiwitten die controle uiting van''V. cholerae''virulentiedeterminanten. In antwoord op de chemische omgeving van de darmwand, de''V. cholerae''bacteriën produceren het TcpP / TcpH eiwitten, die samen met de ToxR / ToxS eiwitten, activeert de expressie van het ToxT regulatie-eiwit. ToxT dan direct activeert expressie van virulentiegenen dat de giftige stoffen die diarree veroorzaken in de besmette persoon produceren en die toelaten de bacteriën naar de darm koloniseren. Het huidige onderzoek richt zich op het ontdekken van "het signaal dat maakt de cholera-bacterie stoppen met zwemmen en begin met het koloniseren (dat wil zeggen, zich houden aan de cellen van) de dunne darm." De cholera-uitbraak verlengd tot in China, Indonesië (waar meer dan 100.000 mensen bezweken op het eiland Java alleen al) en de Kaspische Zee voor de terugwijkende. Sterfgevallen in India tussen 1817 en 1860 zijn naar schatting meer dan 15 miljoen personen. Nog eens 23 miljoen stierf tussen 1865 en 1917. Russische sterfgevallen tijdens een vergelijkbare periode meer dan 2 miljoen.
Verder lezen
Dit artikel is gelicenseerd onder de Creative Commons Attribution-ShareAlike licentie . Het maakt gebruik van materiaal van het Wikipedia artikel over " Cholera "Al het materiaal aangepast gebruikt van Wikipedia is beschikbaar onder de voorwaarden van de Creative Commons Attribution-ShareAlike licentie . Wikipedia ® zelf is een geregistreerd handelsmerk van de Wikimedia Foundation, Inc