De wetenschappers van het
Howard Hughes Medical Institute bij het Instituut Salk hebben een nieuwe klasse van optische illusie ontdekt die zij in detail hebben bestudeerd om aan te tonen dat de mensen zowel de timing als ruimtecontext van een visuele stimulus gebruiken om helderheid te beoordelen.
De onderzoekers zeiden de ontdekking van de illusie, die zij het „tijdelijke contexteffect roepen,“ voorstelt dat de menselijke hersenen afzonderlijk, parallel schakelschema hebben om helderheid te verwerken. Één kringsweg past aan een stimulus aan die in intensiteit constant is, terwijl andere een helderheid aan een voorwerp toewijst en niet aanpast, zij zei. De onderzoekers zeiden hun bevindingen een experimentele benadering voor uit het plagen van nieuwe informatie aanbieden over hoe de hersenen informatie over de helderheid van objecten verwerken.
De onderzoekers, die door de onderzoeker Terrence J. Sejnowski worden geleid van het Howard Hughes Medical Institute, publiceerden hun bevindingen in 15 April, 2004, kwestie van de dagboekAard. Sejnowski en zijn collega's bij het Instituut Salk voor Biologische Studies werkten op de studies samen met onderzoekers van de Universiteit van Texas en de Universiteit van Californië, San Diego.
Volgens Sejnowski, was het voorafgaande werk op het gebied, wat waarvan in zijn laboratorium werd gedaan, op de invloed van de ruimtecontext op het oordeel van mensen van de helderheid van een voorwerp gericht geweest. Voorafgaand aan de nieuwe studies was het gekend, bijvoorbeeld, dat een flits van korte duur schemeriger kijkt dan een fysisch identieke flits van langere duur toen de twee flitsen tezelfdertijd begonnen.
„Niemand had ooit een memorandum en een lange flits vergeleken dat tezelfdertijd beëindigden zodat was het niet duidelijk wat helderder zou zijn,“ bovengenoemde Sejnowski. De „vraag is hoe de hersenen flitsintensiteit en duur integreren om een helderheid te veroorzaken, die de waarneming van intensiteit.“ is
In hun experimenten, stelden de onderzoekers onderwerpen met twee flitsen van lichte memorandum en lange één voor. Zij vroegen de onderwerpen om over welke flits te rapporteren helderder leek. Toen zowel de korte als lange flitsen tezelfdertijd begonnen rapporteerden de onderwerpen in de studie dat de korte flits schemeriger keek. Maar toen de tezelfdertijd gebeëindigde flitsen de korte flits helderder keken, volgens de onderwerpen. De experimenten kunnen op de website van de onderzoekers in http://nba.uth.tmc.edu/homepage/eagleman/TCE/ worden ervaren
„Het is een zeer dramatische percept, in de betekenis dat u niet van heel wat proeven moet het gemiddelde nemen om het effect te zien,“ bovengenoemde Sejnowski. „U ziet het op de eerste poging, wat betekent het een groot effect en niet kleine is.
„En dat vertelt u onmiddellijk dat er iets het grappige gaan zijn, omdat hoe het kon zijn dat enkel het bewegen van de timing van de korte flits met betrekking tot lange uw oordeel van de helderheid beïnvloedt? Er moeten zijn iets het oneven gaan op moet doet met de vertegenwoordiging van lange.“
In extra experimenten met diverse regelingen van flitsen en variaties in de lange flits, bevestigden de onderzoekers dat het specifiek de helderheid van de korte flits was die de onderwerpen zoals veranderend met tijdelijke context - eerder dan wat verandering in waarneming van de lange flits waarnamen.