Zonder eis ten aanzien van gezondheidszorgleveranciers aan zorg voor onverzekerde patiënten die naar routine medische aandacht, frontliniepersoneel streven -- van bedienden aan verzekeringsverificateurs -- zijn de portiers, die wie beslissen door de arts wordt gezien en wie wordt afgewezen, volgens onderzoek dat bij de
Universiteit van Illinois in Chicago wordt geleid.
Het „Nonmedical personeelsspel een significante rol in besluiten die toegang tot zorg voor behoeftige patiënten beïnvloeden,“ zei Dr. Saul Weiner, hulpprofessor van geneeskunde en pediatrie bij de Universiteit van Illinois bij de Universiteit van Chicago van Geneeskunde, en hoofdauteur op de studie.
Gepubliceerd in Medische Behandeling, vond een belangrijk dagboek in gezondheidszorgstudies, de studie dat op drie medische centra in het gebied van Chicago (voor winst, één niet-voor-winst en één een openbare instelling), het beleid over te doen wat dubbelzinnig was wanneer de onverzekerde patiënten zich geen vereiste vooruitbetalingen kunnen veroorloven. Bijgevolg, laag personeel dat niet in besluitvormingseind opgeleid wordt dat omhoog willekeurige keuzen maakt, in het bijzonder wanneer de prioriteiten van de organisaties strijdig zijn.
Eenenzeventig percenten van het personeel Weiner en zijn geïnterviewde collega's rapporteerden dat zij geen patiënten afwezen. De rest zei dat zij dit bij gelegenheid deden.
„Elk jaar, miljoenen onverzekerde individuen in de Verenigde Staten streeft naar de routinegezondheidszorgdiensten geen die zij zich kunnen veroorloven,“ bovengenoemde Weiner. „Terwijl de Medische Behandeling van de Noodsituatie en het Actieve Akte van de Arbeid de dienst in noodsituatieruimten vereisen, regeert geen dergelijke wet niet-noodsituatiezorg.“
Het „doel van de studie was de rol van voor-bureaubedienden op grote stedelijke medische centra te onderzoeken die niet alleen met de opdracht van hun werkgevers van het geven voor die in behoefte, maar ook het beveiligen van betaling worden belast -- doelstellingen die duidelijk strijdig zijn wanneer de patiënt.“ behoeftig is
Bij de drie medische instellingen, bovengenoemde Weiner, was het beleid onvolledig, ontoepasselijk, of was niet doorgegeven onder het frontliniepersoneel. Bijvoorbeeld, bij één plaats, vereiste het beleid de bediende om 50 percent van de kosten van de dienst te verzoeken als de patiënt het saldo geheel niet kon betalen. Nochtans, het geen advies op te doen wat verstrekte als de patiënt zich niet zelfs de 50 percenten kon veroorloven.
Die soorten ambiguïteiten verlieten besluiten betreffende gezondheidszorgtoegang tot het voor-bureaupersoneel.