Read in | English | Español | Français | Deutsch | Português | Italiano | 日本語 | 한국어 | 简体中文 | 繁體中文 | Nederlands | Русский | Svenska | Polski

China heeft alleen bijna één derde rokers van de wereld

Published on June 1, 2004 at 6:28 AM · No Comments

Één jaar geleden die, keurden de 192 Lidstaten van de Wereldgezondheidsorganisatie eenstemmig de Overeenkomst van het Kader bij de Controle van de Tabak goed, het eerste volksgezondheidsverdrag ooit onder toezicht van de WGO wordt besproken. Sedertdien hebben 118 Lidstaten FCTC, met inbegrip van China in November 2003 ondertekend. Met zijn handtekening, heeft China erop gewezen dat het in vertrouwen ernaar zal streven om de Overeenkomst formeel te ratificeren en een politieke verplichting te tonen om zijn ambitieuze doelstellingen te bereiken.

Momenteel, zijn er wereldwijd geschatte 1.3 miljard rokers. Een geschatte 350 miljoen hen is in alleen China, bijna één derde rokers van de wereld. Een significant aantal rokers van China leeft op plattelandsgebieden. Meer dan 60 percent van alle Chinese mensen rookt. Één in vier van alle tabak verwante sterfgevallen in de wereld komt in China voor -- dat is 1.2 miljoen dergelijke sterfgevallen in China elk jaar. „Maar de aantallen vertellen alleen niet het gehele verhaal,“ zegt Dr. Henk Bekedam, de WGO Representatief in China. De „tol van om het even welke volksgezondheidscrisis wordt geïllustreerd door het leven van die het.“ beïnvloedt

De bijdrage van tabak tot ziekte en voorbarige dood is goed gedocumenteerd. Maar dit jaar, op Wereld vestigt Geen Dag van de Tabak, de WGO ook de aandacht op de manieren waarin het tabaksgebruik een enorme, verlammende financiële last op individuen en naties stelt -- de vicieuze cirkel tussen tabak en armoede. 84 percent van de rokers van de wereld leeft in zich het ontwikkelen en overgangseconomieën.

In China, zoals elders, het de armen en het slechtst is wie neigen om het meest te roken. Voor de armen, is het geld besteed aan tabak geld besteed niet aan basisnoodzaak, zoals voedsel, schuilplaats, onderwijs en gezondheidszorg. Bijvoorbeeld, besteden de slechte, landelijke huishoudens in zuidwestenChina meer dan 11 percenten van hun totale begroting aan sigaretten, vaak ten koste van essentiële, basisbehoeften. Het Geld speelt een grote rol in het debat van China over tabakscontrole.

China is de grootste producent van de wereld van tabak. China geschat 350 miljoen rokers vertegenwoordigt een reusachtige markt. De opbrengsten van de Tabak zijn wezenlijk. In Provincie Yunan, bijvoorbeeld, zijn de tabaksopbrengsten ongeveer 70 percent van algemene provinciale opbrengsten. Vandaar dat is er dergelijke vrees over het idee van verder het versterken van tabakscontrole en het verminderen van de vraag. De „belastingheffing van de Tabak, echter, is één van de meest efficiënte maatregelen om tabaksgebruik zonder verlies van opbrengsten te verminderen, „zegt Dr. Bekedam. De opbrengsten van de overheid nemen met hogere belastingen, ondanks de daling in verkoop toe. „Dit alles helpt om tot een win-win situatie te leiden,“ zegt Dr. Bekedam, „En steunt het argument voor het opheffen van belastingen op tabaksproducten.“

zich in het algemeen, heeft de bespreking in China geconcentreerd op tabaksopbrengsten. Vaak vergeten worden de daadwerkelijke kosten van tabaksgebruik en verslaving, aan individuen, families -- de in het bijzonder armen -- en de natie als geheel.

De gebruikers van de Tabak zijn op veel hoger ziek risico te vallen om en te vroeg aan op tabak betrekking hebbende ziekten te sterven, families te beroven van veelgevraagd inkomen en aan gezondheidszorgkosten toe te voegen. Als de belangrijkste kostwinner ziek wordt of te vroeg aan tabaksgebruik sterft, wordt de capaciteit van de familie om einden te maken samenkomen bedreigd, vaak teweegbrengend een dia in armoede. Voor de armen, is de medische behandeling niet altijd beschikbaar. Wanneer het is, is dergelijke zorg vaak een luxe geen die velen eenvoudig zich kunnen veroorloven of vele families in reusachtige schuld zetten. Op een nationaal niveau, omvat de financiële last verhoogde gezondheidszorgkosten, en verloren productiviteit toe te schrijven aan ziekte en vroege dood.