Om een levensgevaarlijke besmetting in het lichaam aan te steken, valt een virus zoals HIV lichaamscellen door eerst samen te voegen, of, met het buitenmembraan van de cel binnen te smelten. Eens binnen de cel over, neemt het binnenvallende genetische materiaal van de microbe, veranderend de „gastheer“ cel in een fabriek om meer exemplaren van het virus te veroorzaken, die dan uit morsen om andere cellen in het lichaam binnen te vallen.
De Wetenschappers hadden verondersteld dat zodra een virus begint smeltend met het membraan van een cel, de besmetting van de gastheercel onvermijdelijk was. Aldus, heeft antiviral drugontwikkeling zich grotendeels bij het verhinderen van gebeurtenissen geconcentreerd die of vóór of na deze stap gebeuren.
Nochtans, rapporteert een multi-institutioneel team van onderzoekers dat het een middenstadium tussen de fusie van de virussen met het celmembraan en de levering van de microbe van zijn genetische inhoud in de cel heeft ontdekt, wanneer het lot van de gastheercel nog in het saldo hangt.
Dit middenstadium, dat verscheidene notulen kan duren, kan een kans voor drugontwikkeling vertegenwoordigen. De opmerkelijke die bevindingen, op video worden gevangen, werden gepubliceerd door de Werkzaamheden van de Nationale Academie van Wetenschappen online op 3 Juni. Biophysicist Gregory Melikyan van Spoed Universitair Medisch Centrum in Chicago en microbioloog John Young van het Instituut Salk voor Biologische Studies filmed individuele virussen die met een membraan van de gastheercel smelten. Het Vogel sarcoom en leukosevirus (ASLV), een virus dat in de zelfde klasse zoals HIV is werd, gebruikt in de studie.
De onderzoekers ontdekten dat zodra het virus met het membraan van de gastheercel het gat smelt, of de porie, waardoor het virus zijn dodelijke genetische lading in de gastheercel leegmaakt stelt niet rechtsweg open; in plaats daarvan, kan een kleine porie voor verscheidene notulen voortduren alvorens zijn definitieve grootte goed te keuren, of (in zeldzame gevallen) permanent sluitend.
Dit „middenstadium,“ aangezien de wetenschappers dit tijdinterval beschrijven, was niet gekend om voor virus-cel fusiegebeurtenissen te bestaan. Het netto- effect is dat het binnenvallende virus voor een significante hoeveelheid tijd en wordt gesteund, in de zeldzame gevallen waarin de porie niet opent, het slaagt er niet in om de cel bij allen te besmetten.
„Het is als een ruimteambacht die op een ruimtestation dokt,“ bovengenoemde Jongelui. „Als u probeert om de binnendeur te openen alvorens de druk heeft gelijkgemaakt, kunt u open het plagen een kleine bit maar het houdt sluitend op u tot er genoeg druk in airlock is om het toe te staan om al manier te openen.“
Verklaarde Melikyan, de „Porie is een onstabiele structuur op dat ogenblik: sommige poriën zullen openen en wat zullen niet. Het is een essentieel punt in virale ingang omdat het voor de porie kritiek is voor het genetische materiaal voldoende te vergroten om in de gastheercel over te gaan.“
De onderzoekers worden opgewekt door deze studie omdat zelfs een korte pauze tijdens het proces waardoor een virus een cel binnenvalt een mogelijk nieuw drugdoel in de bestrijding van HIV en andere gelijkaardige microben verstrekt.
„Ons experimenteel systeem pauzeert vaak voor honderden seconden,“ bovengenoemde Melikyan. „Hoe dit in echt is moeilijk gebeurt te zeggen.