De hersenen kunnen de informatie interpreteren het van sensorische neuronen gebruikend een code ingewikkelder die dan wetenschappers eerder, volgens nieuw onderzoek van de Nationale Autonome Universiteit van Mexico en het Koude Laboratorium van de Haven van de Lente ontvangt worden gedacht. Door te bestuderen hoe de apen een trillend voorwerp waarnemen wanneer het de huid raakt, vonden de wetenschappers dat de veranderingen in een dierlijke aandacht in tijd beïnvloeden hoe een sensorisch signaal wordt geïnterpreteerd.
Internationale (HHMI) het onderzoekgeleerde Ranulfo Romo van het Howard Hughes Medical Institute van het Instituut van Cellulaire Fysiologie bij de Nationale Autonome Universiteit van Mexico en zijn collega's--Rogelio Luna en Adrián Hernandez, ook van de Nationale Autonome Universiteit van Mexico, en Carlos D. Brody van het Koude Laboratorium van de Haven van de Lente in New York--meld hun resultaten in de kwestie van September 2005 van de Neurologie van de dagboekAard.
De Neurologen wisten reeds dat wat betreft de huid met een het trillen voorwerp de oorzaken zich sensorische neuronen in de hersenen aan brand specialiseerden, en dat het vuren van deze die neuronen, die in een gebied van de hersenen gevonden worden als de primaire somatosensory schors worden bekend, met de capaciteit van apen direct verwant is om te vertellen hoe snel iets trilt, bovengenoemde Romo. Maar de het vurenpatronen van de neuronen zijn complex, en het is netelig om uit „geweest te plagen wat component van de neuronenactiviteit waarschijnlijker was de verbonden aan gedragsprestaties,“ hij verklaarde.
Theoretisch, zijn er vele manieren waarin de neuronen informatie over stimulusfrequentie, bovengenoemde Romo konden aflossen. Informatie van de Frequentie zou in de tijd tussen opeenvolgend neuronenvuren, het totale tarief van vuren, of het aantal tijden kunnen worden gecodeerd een neuron in brand steekt.
Om onder deze mogelijkheden te onderscheiden, ontwierpen Romo en zijn collega's een experiment waarin zij de vingertoppen van de apen met een trillende maar pijnloze sonde voor variërende tijdsduur raakten. De apen werden eerst onderwezen om aan variërende trillingsfrequenties te antwoorden; in een opleidingssessie, raakten de wetenschappers tweemaal de apen in een rij, met de sonde die bij een verschillende frequentie elke keer trillen. De apen signaleerden aan de experimentators die de stimulus sneller trilde, en, toen zij correct waren, werden zij beloond met een traktatie.
De standaardstimulus dat de wetenschappers de apen om aan geduurd 500 milliseconden (een halve seconde) opleidden te antwoorden. Zij vonden dat toen zij een stimulus die 750 milliseconden in plaats daarvan duurde gebruikten, de apen constant dachten de sonde met een hogere frequentie trilde dan het eigenlijk was. Het zelfde ding gebeurde in omgekeerde; als een stimulus voor slechts 250 milliseconden werd gegeven, dachten de apen het bij een lagere frequentie trilde. Het effect was sterker voor de verkorte stimulus dan voor de verlengde stimulus, genoteerde Romo.
Gebaseerd op dit experiment, scheen het most likely dat de apen de trillingsfrequentie door het aantal tijden de in brand gestoken neuronen bepaalden, bovengenoemde Romo, aangezien het de vurentarief en tijd tussen vuren niet zouden veranderen enkel omdat de stimulusduur veranderde.
De wetenschappers wisten zij helemaal gebarsten niet de neurale code, niettemin hadden, omdat de omvangsgevolgen niet juist waren; de apen dachten dat een stimulus die 50 percenten korter was bij enkel een lichtjes lagere frequentie trilde dan het was--niet 50 percenten lager.
Om de oorzaak van deze discrepantie te vinden, registreerden zij elektroactiviteit in enige neuronen van de primaire somatosensory schors.