In een ontdekking dat upends een al lang bestaand principe van menskunde, Universiteit van de School van Utah van de onderzoekers van de Geneeskunde heeft aangetoond dat een zeer belangrijk proces in genregelgeving in menselijke plaatjes kan voorkomen, unieke cellen die ongebruikelijk zijn omdat zij geen kern (anucleate) hebben.
Lange de Wetenschappers hebben de transformatie van pre-mRNA in rijpe mRNA gedacht--het oproepen verbinden--gebeurt slechts in de kern van een cel. Maar gebruikend stamcellen van menselijk navelstrengbloed om de voorlopercel te bouwen die plaatjes vormt en de plaatjes van het bloed van studieonderwerpen isoleerden, vonden de onderzoekers van Utah dat het verbinden ook in het cytoplasma van het doorgeven van plaatjes plaatsvindt.
De onderzoekers van U, die hun bevindingen in de 12 uitgave van Augustus van Cel melden, identificeerden ook pre-mRNA in trombocytten die codes voor Interleukin 1â (IL-1â), een zeer belangrijke proteïne in een oud moleculair systeem dat belangrijke rollen in ontsteking, defensie tegen besmetting, orgaanontwikkeling, en ziekte speelt. Wanneer de trombocytten door biochemische signalen in antwoord op verwonding worden geactiveerd, wordt IL-1â pre-mRNA verwerkt in rijpe mRNA en leidt dan productie van de kritieke ontstekingsproteïne.
Vinden dat de plaatjes kunnen IL-1â pre-mRNA verbinden was volledig onverwacht en kwam te voorschijn terwijl de onderzoekers met vroegere studies bezig waren van hoe de plaatjes met bepaalde witte bloedlichaampjes (leucocytten) communiceren. Tijdens dat onderzoek vonden zij bewijsmateriaal dat van plaatjes nieuwe proteïnen maakt, die hen ertoe brachten om de mechanismen na te streven die, bovengenoemde Kerel A. Zimmerman, M.D., professor van interne geneeskunde en één van de medeauteurs van de studie geïmpliceerd zijn.
Het „idee dat de trombocytten proteïnen konden maken zonder het hebben van een kern was gedacht ketters,“ bovengenoemde Zimmerman, die ook het U's u- Programma in Menselijke Moleculaire Biologie en Genetica bij het Instituut Eccles van Menselijke Genetica leidt. „Vinden dat het verbinden buiten de kern plaatsvindt heeft potentiële implicaties voorbij het plaatje. Het stelt voor dat, in de juiste omstandigheden, het verbinden ver van de gebruikelijke bevel en controlemechanismen (kern) kan plaatsvinden, en dat opent nieuwe mogelijkheden voor waar dit zeer belangrijke proces in andere cellentypes kon voorkomen.“
Zimmerman theoretiseert dat het verbinden buiten de kern één van een aantal ingewikkelde manieren is het lichaam nauwkeurigere controle over genuitdrukking handhaaft. Veel van deze controlemechanismen komen enkel aan te steken.
De Plaatjes zijn overvloedige cellen die in menselijk bloed doorgeven en vele functies hebben. Hun primaire rol is „stoppen“ te vormen die ophouden aftappend van verwond bloedvat. Zij geven ook factoren vrij die weefselreparatie bevorderen en ontsteking bemiddelen. Maar wanneer plaatjesdefect, zij klonters kunnen veroorzaken die worden vereist om geen verwonding te herstellen en die dan tot levensgevaarlijke ziekte bijdragen, zoals het blokkeren van slagaders die het hart leveren; wanneer het bloed ook weinig plaatjes heeft en het klonteren wordt geschaad, kan het hemorrhaging voorkomen.
De Trombocytten worden gevormd in beendermerg wanneer een oudercel, megakaryocyte, wapen-als uitbreidingen genoemd proplatelets stuurt. De knop van Plaatjes weg van deze uitbreidingen, die van het de cellichaam en kern scheiden, en de rijpe plaatjes gaan dan de bloedsomloop in.
Andrew S. Weyrich, Ph.D., onderzoek verwante professor van interne geneeskunde en de overeenkomstige auteur van de studie, bedacht een manier om stam tot cellen te bewegen om megakaryocytes te worden die in het laboratorium zouden kunnen worden gekweekt.
De Plaatjes zijn onder de weinig cellen die geen kern hebben; om deze reden werden zij gedacht onbekwaam om genen aan te zetten en proteïnen samen te stellen. Maar Weyrich en Zimmerman hebben en in het recente werk aangetoond dat de trombocytten vele boodschapper RNAs (mRNAs) bevatten. mRNAs zijn de molecules die de genetische informatie van DNA vertalen en de synthese van proteïnen leiden.