Read in | English | Español | Français | Deutsch | Português | Italiano | 日本語 | 한국어 | 简体中文 | 繁體中文 | Nederlands | Bahasa | Русский | Svenska | Polski

Het Recente bewijsmateriaal stelt voorzichtigheid in het voorschrijven van hormoontherapie voor voor borstkanker

Published on September 4, 2005 at 6:29 PM · No Comments

Één van de meest efficiënte nieuwe behandelingen voor borstkanker is een hormoontherapie. De inhibitors van Aromatase werken door de omzetting van androgen voorlopers in oestrogenen krachtig te blokkeren, die estradiolniveaus in de bloedsomloop en oestrogeenniveaus in randweefsels vermindert.

Omdat de aromataseinhibitors de tarieven van herhaling in vrouwen met kanker die van de vroeg-stadium postmenopausal borst verlagen, worden deze agenten niet alleen wijd in de behandeling van borstkanker worden gebruikt, maar ook voor hun potentieel onderzocht om de ziekte bij vrouwen bij zeer riskant te verhinderen. Terwijl zich het concentreren op de belofte van deze therapie, hebben de verdedigers geneigd om één van zijn nadelen te afzwakken. De Vrouwen behandelden met de ervarings gezamenlijke pijn van aromataseinhibitors vaak en het musculoskeletal pijn doen--streng genoeg, in sommige gevallen, om hen te maken de behandeling tegenhouden.

Twee namen nota van onderzoekers, David T. Felson, M.D., van Eenheid van de Epidemiologie van Boston de Universitaire Klinische, en Steven R. Cummings, M.D., van Onderzoekinstituut van het van het Medische Centrum van Californië het Vreedzame en Universiteit van Californië, San Francisco, heeft grondig de aromataseinhibitors van de bewijsmateriaalaaneenschakeling en, ruimer, de gezamenlijke pijn van de oestrogeenontbering onderzocht. In de kwestie van September 2005 van Artritis & Reumatiek, delen zij hun inzicht om oncologen, primaire zorgartsen, en andere gezondheidszorgberoeps aan dit wijd overzien, potentiële probleem voor vrouwen te alarmeren.

De „gevolgen van het Oestrogeen bij de ontsteking binnen de verbinding zijn niet goed - het geweten,“ Dr. Felson en Dr. Cummings nemen waar. Maar Toch zoals zij nota nemen van, heeft het oestrogeen reeds lang gevestigde weefsel-specifieke gevolgen voor ontstekingscytokines. Rol van het Oestrogeen in gezamenlijke ontsteking kon van de verhoogde gevoeligheid aan pijn rekenschap geven dieaan sommige vrouwen met oestrogeenuitputting lijden. Aanhalend studies van farmacologische afschaffing van oestrogeen en studies van natuurlijke overgang, bieden de auteurs een blik bij het dwingen van bewijsmateriaal het associëren oestrogeenontbering met aan gezamenlijke pijn, die omvatten: