Read in | English | Español | Français | Deutsch | Português | Italiano | 日本語 | 한국어 | 简体中文 | 繁體中文 | Nederlands | Filipino | Ελληνικά | Norsk | Русский | Svenska | Polski

Chronisch hartfalen (CHF) komt vaak voor, dodelijk, uit te schakelen, kostbaar, maar gelukkig - te behandelen

Published on September 5, 2005 at 5:40 PM · No Comments

Chronisch hartfalen (CHF) komt vaak voor, dodelijk, uit te schakelen, kostbaar, maar gelukkig - te behandelen. Tijdens de laatste tien tot vijftien jaar, heeft de behandeling van CHF drastisch verbeterd door farmacologische therapie en apparaten. De behandeling is ook ingewikkelder geworden.

De richtsnoeren zijn bedoeld als een steun voor praktiserende artsen en andere beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg als de meeste patiënten met CHF worden behandeld door niet-cardiologen. Hartfalen klinieken komen vaak voor in Scandinavië met gespecialiseerde verpleegkundigen beheren van patiënten.

Symptomen en verschijnselen zijn essentieel voor de diagnose omdat ze de waarnemer te waarschuwen voor de mogelijkheid dat hartfalen bestaat. De klinische verdenking van hartfalen moet worden bevestigd door meer objectieve tests met name gericht op het beoordelen van de hartfunctie.

De behandeling van CHF is gericht op het leven te verlengen en het verminderen van morbiditeit en symptomen. Kwaliteit van leven bij patiënten met CHF is verminderd, zoals blijkt uit frequente hospitalisaties wanneer de symptomen te verhogen. Ziekenhuisopnamen voor hartfalen zijn kostbaar en verminderingen zijn van belang.

Therapie dient onder meer een combinatie van middelen de bestrijding van de adrenerge en renine-angiotensine-systemen. Nieuwe neurohormonale-antagonisten, ACE-remmers en bètablokkers, samen met diuretica te maken van het platform voor de therapie.

De meest recente farmacologische ervaring toont de waarde van ARBs niet alleen als een alternatief voor de ACE-remmers, maar ook in aanvulling op deze belangrijke agenten, zowel in CHF als in hartfalen na MI. De rol van aldosteron-antagonisten is uitgegroeid tot linkerventrikeldisfunctie na een myocardinfarct.

De rol van instrumentele therapie (biventriculaire pacing en ICD's) op de top van een optimale farmacologische therapie is aanmerkelijk uitgebreid in het afgelopen jaar met de nieuwe proeven verduidelijken van de mogelijkheden met deze producten.

De behandeling van CHF is verder gevorderd met meer opties aanvullende levensreddende therapieën buiten en boven ACE-remmers en bètablokkers.

http://www.escardio.org/