De Onderzoekers hebben de eerste genverandering verbonden aan syndroom Tourette - openend een nieuwe weg voor het begrip van de complexe wanorde geïdentificeerd die spier en vocale tics veroorzaakt.
Tot nu toe, hebben de oorzaken van syndroom Tourette (TS), dat wel 1 in 100 mensen treft, onderzoekers ontweken omdat de ziekte om door subtiele veranderingen in vele genen schijnt worden veroorzaakt.
De onderzoekers publiceerden hun bevindingen in 14 Oktober, 2005, kwestie van de dagboekWetenschap. Matthew W. State van de Universitaire School Yale van Geneeskunde was hogere auteur van het document. Zijn onderzoek werd gesteund door een institutionele toekenning van het Howard Hughes Medical Institute aan Yale die werd gebruikt om vroeg onderzoek door veelbelovende wetenschappers in Yale te steunen.
Andere medeauteurs in Yale omvatten HHMI onderzoeker Richard P. Lifton, en neurobiologen Nenad Sestan en Angeliki Louvi van het Centrum van de Studie van het Kind Yale. De wetenschappers Yale werkten met onderzoekers van de Universiteit van Californië San Diego, de Medische School van Harvard, Universiteit van Stad Missouri-Kansas, Universiteit van Alabama in Birmingham, de Universitaire School van Johns Hopkins van Geneeskunde en het Medische Centrum van het Ziekenhuis van de Kinderen van Cincinnati samen.
Volgens Staat, zijn de vroege theorieën voorstellen dat die één enkele genverandering TS veroorzaakt onjuist gebleken. „Er is een evoluerende hypothese over syndroom Tourette die een complexere wanorde geweest,“ bovengenoemde Staat zijn. „Ik denk er op dit punt algemene consensus is dat daar waarschijnlijk veelvoudige genen, het waarschijnlijke op elkaar inwerken, en waarschijnlijk verschillende reeksen genen in verschillende mensen zullen zijn, die tot TS.“ bijdragen Het begrip van veelvoudige genen wordt bevestigd door het complexe fenotype van het syndroom, dat vaak met obsessive-compulsive wanorde, de hyperactiviteitwanorde van het aandachtstekort, of depressie, bovengenoemde Staat wordt geassocieerd.
Om naar een Verwant gen te zoeken dat, pasten de Staat en zijn collega's een benadering door Lifton wordt gebruikt aan onderzoek naar causatieve genen betrokken bij cardiovasculaire, nier, en beenziekten aan. „Wij namen een pagina van Rick playbook in zoverre dat wij ongebruikelijke patiënten zochten die een identificeerbare genetische anomalie die wij aan TS konden vinden,“ bovengenoemde Staat hebben.
De onderzoekers ontdekten één dergelijke instantie in een jongen die het enige lid van zijn familie met TS was en die een geninversie op chromosoom 13 had. Dergelijke inversies komen voor wanneer een sectie van chromosoom en wipschakelaars alvorens terug in het chromosoom opnieuw op te nemen wordt afgebroken. Het Gebruiken van chromosomale anomalieën als roadmap voor het identificeren van ziektegenen heeft mild in leukemieonderzoek resultaat opgeleverd.
De Staat en zijn collega's concentreerden hun onderzoek dichtbij de breekpunten van de inversie. Zij identificeerden één gen, genoemd SLITRK1 (voor Spleet en trk-Als familielid 1), die actief in de hersenen wordt uitgedrukt en met de groei en de interconnectie van neuronen geassocieerd. De onderzoekers ontdekten geen specifieke abnormaliteit in de opeenvolging van DNA van SLITRK1 in de jongen, zodat onderzochten zij 174 meer mensen die met TS, hun gen SLITRK1 vergelijken bij dat van individuen zonder TS. Zij vonden één kenmerkende verandering SLITRK1 in beïnvloede leden van één familie die in onaangetaste leden afwezig was. De verandering werd niet gevonden in nog eens 3.600 chromosomen van mensen zonder TS die zij analyseerden.
In twee mensen met TS, vonden de onderzoekers een andere verschillende opeenvolging binnen SLITRK1, in een gebied van het gen dat een geen deel van de directe blauwdruk voor de proteïne SLITRK1 was. „Dit was het sterkste stuk van genetisch bewijsmateriaal in het onderzoeksdocument,“ bovengenoemde Staat. „Wij vonden precies twee voorbeelden van de zelfde zeldzame opeenvolgingsverandering in een regelgevend, niet-codeert gebied van het gen. En het was in twee niet verwante individuen met TS.“ Voorts vonden de onderzoekers niet de wijziging, die zij verschillende 321, in 4.200 chromosomen van individuen zonder TS riepen.