Deadliest Ang mundo malarya parasito, Plasmodium falciparum, sneaks nakalipas ng tao na immune system sa tulong ng isang aparador ng mga cloaks pagiging invisible. Kung ang immune cell ng isang tao na malaman upang makilala ang isa sa maraming proteins balatkayo ang limatik, ang mga surviving invaders swap disguises at makawala muli upang maging sanhi ng higit pang pinsala. Malarya kills isang tinatayang 2.7 milyong mga tao taun-taon sa buong mundo, 75 porsiyento ng kanila mga bata sa Africa.
Howard Hughes Medical Institute (HHMI) internasyonal na pananaliksik ng mga iskolar sa Australia natukoy kung paano P. falciparum ay maaaring buksan sa isang pagkukunwari gene at panatilihin ang mga dose-dosenang mga iba tahimik hanggang sa ang bawat isa ay kinakailangan naman. Ang kanilang mga natuklasan, nai-publish sa ang Disyembre 28, 2005, isyu ng Kalikasan, ipakita ang mga mekanismo ng pagkilos ng genetic makinarya naisip na ang susi sa kaligtasan ng limatik.
Ang isang DNA sequence na malapit ang simula ng isang pagkukunwari gene, na kilala bilang tagataguyod ang gene ay, hindi lamang lumiliko up produksyon ng nito protina, ngunit rin mapigil ang lahat ng iba pang genes pagkukunwari nalilihim, ayon sa Alan may-bakahan at Brendan Crabb, HHMI internasyonal na pananaliksik iskolar sa Walter at Eliza Hall Institute of Medical Research sa Melbourne, Australia, at ang kanilang mga co-may-akda. "Tagataguyod Ang ay ang lahat ng kailangan mo para sa activation at silencing," may-bakahan sinabi. "Ito ang pangunahing site ng pagkilos kung saan ang lahat ay nangyayari."
Malarya parasites ay ipasok pantao dugo mula sa mga nahawaang lamok. Ang mga organismo manghimasok at agad baguhin pulang dugo cell. Sila gayakan ang ibabaw ng mga cell na sumakop sila sa isang protina na tinatawag na PfEMP1, na ginawa sa pamamagitan ng var pamilya gene.
Gamit ang maraming nalalaman ibabaw ng protina, ang limatik na ang evades immune system ng host gamit ang dalawang pangunahing diskarte. Una, protina sticks nahawaang pulang dugo cell sa ang aporo ng daluyan ng dugo, alisin ang mga nahawaang cell mula sa sirkulasyon, kung saan sila ay marahil ay nawasak.
Subalit ang protina ay hindi maaaring maprotektahan ang mga limatik mula sa patrolling immune cell, kung saan huli na makita ang mga hukbo ng mananalakay at kumalap upang labanan ito. Kaya, sa panahon ng isang impeksiyon ng malarya, ang isang maliit na porsyento ng bawat henerasyon ng mga parasites Lilipat sa ibang bersyon ng PfEMP1 na katawan ay hindi kailanman makikita bago. Sa bagong magkaila nito, ang P. falciparum ay maaaring manghimasok mas red cell dugo at maging sanhi ng isa pang wave ng lagnat, headaches, pagduduwal, at panginginig.
"Ito ay tulad ng isang leopard na magagawang baguhin ang mga spot," may-bakahan sinabi. "Bagong form dumating up, at ang immune system beats kanila down muli. Dahil sa ito ng maraming mga tao sa tingin kailangan mo ng limang taon ng patuloy na pagkahantad sa malarya sa kanyang iba't ibang mga disguises upang makakuha ng kaligtasan."
Maraming mga bata ang gawin hindi mabuhay ang malarya mahaba sapat upang bumuo ng kaligtasan sa sakit. At nang hindi patuloy na pagkahantad, hard-won kaligtasan sa sakit ay maaaring mawala. Halimbawa, ang mga matatanda sa Papua New Guinea na lumipat sa trabaho sa industriya ng pagmimina, na sa mga mabundok na rehiyon na ang mga lamok-free, nawala ang kanilang kaligtasan sa sakit sa loob ng isang maikling panahon, siya sinabi.
Ang magkakaibang genetic sequences ng 60 var genes pagkukunwari ang lahat ng code para sa napaka katulad na kaayusan protina, ang researcher ng malarya naidagdag. Ang mga genes ay karaniwang matatagpuan sa dulo ng P. falciparum ng 14 chromosomes, bagaman ang ilan sa mga ito kumpol sa panloob na rehiyon.
Sa Abril 2005, ang may-bakahan, Crabb, at kasamahan ay nagpakita na ang var mga genes ay kinokontrol sa pamamagitan ng kromosoma packaging, na unwraps isa gene na ipinahayag sa isang oras at sa literal na pack malayo ang mga hindi aktibo genes. Sa chromosomes, ay maaaring maging ng DNA encased kaya ligtas sa pamamagitan ng ilang mga proteins na ang ibang proteins hindi ma-access ang nucleic acid para sa pagkakakopya, isang proseso na kilala bilang epigenetic silencing.