De Onderzoekers bij een trio van universiteiten hebben dat het reactiveren van een specifiek geheugen geen bijbehorend of verwant geheugen beïnvloedt geconstateerd, toevoegend aan ons begrip van hoe het geheugen wordt opgeslagen en beïnvloed. De studie verschijnt in de recentste kwestie van de Werkzaamheden van de Nationale Academie van Wetenschappen.
De auteurs van de studie zijn Jacek Debiec en Joseph LeDoux van het Centrum van de Universiteit van New York voor Neurale Wetenschap, Valirie Doyhre van NYU en Universiti Parijs-Sud, en Karim Nader, een psychologieprofessor bij Universiteit McGill.
Het Geheugen wordt gemaakt in stadia. Deze aanvankelijke stadia impliceren leren gevolgd door consolidatie--een proces waarin het geheugenspoor wordt gevormd. Unconsolidated geheugen is vatbaar voor verstoring. Daarom diverse farmacologische toegepaste agenten of de mengende taken alvorens de consolidatie voorkomt een geheugen verhinderen voort te duren. Nochtans, zodra de consolidatie voorkomt, kan het geheugen langdurig zijn--één ervaring kan tot geheugen leiden dat een leven duurt.
Jarenlang had men geloofd dat het geconsolideerde geheugen tegen drugmanipulaties bestand was, die in de vroege stadia van geheugenvorming efficiënt zijn. Nochtans, wijst het stijgende aantal gegevens erop dat de reactivering van geconsolideerd geheugen hen voor behandelingen vatbaar maakt, die in of stoornis of verhoging van het gereactiveerde geheugen kunnen resulteren. Dit proces wordt vaak bedoeld als reconsolidation, die als mogelijke manier om traumatisch geheugen te behandelen is voorgesteld. Maar Toch zijn verscheidene zorgen opgeheven die reactiverend en onderbrekend één enkel geheugen ander bijbehorend geheugen kunnen ook beïnvloeden. Debiec en de collega's vonden dat slechts direct maar niet associatief geheugen zijn kwetsbaar aan verstoring worden gereactiveerd.