Hoewel duizenden wetenschappelijke documenten evalueren en nieuwe en gevestigde drugs elk jaar vergelijken, leverend bewijs om artsen te helpen veilige en efficiënte dosissen voorschrijven, bijna geen studies zich op wanneer of concentreren hoe te om deze medicijnen, laat zelfs in het leven tegen te houden.
In een recente uitgave van de Archieven van Interne Geneeskunde, stelt Universiteit vier van de artsen van Chicago het eerste algemene kader om in te houden of het beëindigen medicijnen voor, toevoegend levensverwachting, doelstellingen van zorg, behandelingsdoelstellingen en tijd tot voordeel aan de gebruikelijke vergelijking van drug plusses en minuses.
„Ons kader werd ontworpen om patiënten en artsen te helpen wanneer beslissen ophouden nemend zelfs veilige en efficiënte drugs in situaties die vaak verschillend van die waar de medicijnen waren begonnen,“ zeiden radicaal geriaterHulst Holmes, M.D., instructeur van geneeskunde bij de Universiteit van Chicago en hoofdauteur van de studie zijn.
„Wij wilden een wegenkaart verstrekken,“ zij zei, „die mensen vanaf de voorschrijvende cascade die voor patiënten laat in het leven gemeenschappelijk is zou sturen en hen voorbij de barrières leidt die verwijdering van behandelingen verhinderen die niet meer kan efficiënt zijn.“
De impuls voor de richtlijnen kwam uit wat misleide raad. De auteurs geven voor patiënten bij een verpleeghuis. De apotheek die het verpleeghuis levert controleert arts-voorschrijvende praktijken en biedt suggesties aan. Na één overzicht, verzond de apotheek een fax erop wijzend dat, volgens toegelaten richtlijnen, twee patiënten bij het verpleeghuis een statin zouden moeten nemen -- een cholesterol-verminderende drug die, in tijd, het risico van hartaanval kan verminderen.
„Één van die patiënten was 100 jaar oud, meer dan vrij teer, met geavanceerd kanker en veelvoud andere medische problemen,“ bovengenoemde Holmes. „Andere was dood. Het maakte ons wonder of iets niet van die richtlijnen.“ miste
Er zijn goed-geteste algoritmen om drugs voor te schrijven en ongepaste medicijnen in de bejaarden te vermijden, maar als auteurs die door hen met hun tere oudere patiënten in mening worden gekamd merkten zij op dat niets overwoog wanneer de medicijnen die eerder zouden kunnen aangewezen geweest zijn zouden moeten worden beëindigd.
De „Meeste drugstudies vertellen u hoe te om de grafiek te behandelen hoe te om de aantallen,“ de bovengenoemde medeauteur Caleb Alexander, M.D., de hulpprofessor van geneeskunde en een lid van het Centrum te behandelen voor Klinische Medische Ethiek bij de Universiteit van Chicago, „maar zij helpen u niet altijd de patiënt behandelen. Wij trachten sommige van die hiaten te vullen.“
Één van die hiaten was prognose. De Drugs met voordelen op lange termijn, zoals die voor hoge bloeddruk of opgeheven cholesterol, verstrekken zelden geen directe hulp, zijn volledig zonder bijwerkingen en kunnen, vooral voor de bejaarden vrij duur zijn die vaak vele verschillende drugs nemen. Dergelijke medicijnen kunnen voor een 65-jaar aangewezen zijn oud met milde hartkwaal maar op wat punt in de volgende 25 jaar kunnen de patiënt en de arts moeten overwinnen wat de auteurs naar als „klinische inertie“ doorverwijzen en dat aanvankelijke besluit heroverwegen.