Rectourethral fistels (RUF) zijn een opwindend die probleem door urologische en colorectal chirurgen wordt waargenomen.
De etiologie van RUF omvat vorige chirurgie, trauma, ontstekingsprocessen, aangeboren tekorten en straling aan het bekken. Een verhoging van het aantal mensen die met RUF voorstellen is secundair aan de verhoging van het brachytherapy aantal mensen voorgekomen die of een combinatie van brachytherapy en externe straalradiotherapie voor de behandeling van prostate kanker ondergaan. Verscheidene benaderingen van het beheer van deze fistels zijn beschreven maar de reeksen zijn klein en geen consensus betreffende beheer is bereikt.
Een recent overzicht door Ken Angermeier en collega's van de Kliniek van Cleveland bespreekt hun ervaring met het beheer van 22 patiënten met straling veroorzaakte rectourethral fistels. Het overzicht wordt gepubliceerd in de kwestie van April 2006 van het Dagboek van Urologie.
Van de 22 patiënten, hadden 21 radiotherapie als primaire wijze van therapie voor prostate kanker ontvangen en men had hulp externe straalradiotherapie na biochemische mislukking na radicale retropubic prostatectomy ontvangen. Zes patiënten hadden brachytherapy alleen ondergaan, hadden 5 externe straalradiotherapie ondergaan en 10 hadden een combinatie twee modaliteiten. De gemiddelde leeftijd van de mensen was 66.1 jaar, en de gemiddelde tijd van laatste stralingsbehandeling aan fistelpresentatie was 6 maanden zolang 20 jaar.
Het aanvankelijke beheer bestond uit faecale afleidingsactie in 20 patiënten en suprapubic catheterplaatsing in 17 patiënten en urethrale catheters in 2. Één per rectum volledig vernietigde patiënt. Een totaal van 17 patiënten ondergingen definitieve chirurgische reparatie een gemiddelde van 9 maanden na afleidingsactie. Twee patiënten ondergingen definitieve urineafleidingsactie met ileal buizen secundair aan uitgebreide die stralingsschade op cystoscopy wordt genoteerd en proctoscopy. Één patiënt onderging een transanalreparatie gebruikend de York-Metselaar benadering maar de herhaling ontwikkelde zich na 1 maand.
Resectie van Abdominoperineal en eindcolostomy werden uitgevoerd met cystectomy en urineafleidingsactie in 4 patiënten die succesvol waren. Deze patiënten hadden strenge stralingsschade en/of veelvoudige huidfistels. Vijf patiënten ondergingen abdominoperineal reparatie met behoud van of de urine of rectale sfincter maar niet allebei.
Zes patiënten ondergingen abdominoperineal reparatie met behoud van zowel faecale als urinefunctie. Vijf patiënten ondergingen wederopbouw met de trekkracht turnbull-Cutait van de dikke darm door en voerden colo-anale anastomosis samen met een mondreparatie van de mucosaent van de prostaaturethra op. In deze patiënten, werden de rectale uitsnijding en de urethrale sluiting uitgevoerd aanvankelijk met de patiënt in de naar voren gebogen positie en de patiënt werd geplaatst gekanteld voor de rest van de procedure. De trekkracht werd van de dikke darm die door met mesentery uitgevoerd anteriorly wordt georiënteerd om steun voor de mondmucosaent te verlenen. Een Andere patiënt onderging perineal reparatie met de mond urethrale reparatie van de mucosaent, primaire sluiting van het rectum, en een gracilis klep van de spierinmenging werd toen geplaatst tussen het rectum en de urethra. Alle zes van deze patiënten waren vrij van fistelherhaling, vernietigden zonder catheters en ondergingen stomasluiting.