Amerikaanse grieppandemic zou moeilijke en tragische keuzen voorstellen: Wel 90 miljoen mensen ziek zouden kunnen worden zouden, en de wijdverspreide tekort aan vaccin meer dan 90 percent van de bevolking onbeschermd in het pandemic eerste jaar waarschijnlijk verlaten.
Wanneer daar is niet genoeg geneeskunde voor allen, hoe zou moeten overheid aan wie de schaarse dosissen eerste voorrang geven krijgt?
Één schijnbaar duidelijk antwoord, en één onderschreven door twee federale commissies, zouden de geneeskunde te rantsoeneren zijn zodat om het meeste leven te redden mogelijke. Maar in een document die in 12 verschijnen Mei bepleit de kwestie van de dagboekWetenschap, Universiteit van ethicist Alan Wertheimer, professor emeritus van politicologie en huidige bezoekende geleerde bij de Nationale Instituten van Gezondheid, en Ezekiel Emanuel van Vermont, hoofd van de klinische de bioethiekafdeling van NIH, een alternatieve benadering.
Het Proberen om het meeste leven te redden geeft de oudste, jongste en ziekste prioriteit voor inenting. De Richtlijnen van de Nationale Adviescommissie van het Vaccin en de Adviescommissie over het Beleid van de Immunisering, in feite, plaatsen gezonde mensen op de leeftijd van 2 tot 64 als zeer laagste prioriteit, onder zelfs begrafenisondernemers.
De de distributieaanbevelingen van Emanuel en van Wertheimer zijn verschillend: zij zetten gezonde mensen van vroege adolescentie aan middenleeftijd naar de voorzijde van de lijn voor inenting. (Beide reeksen aanbevelingen verlenen eerste voorrang aan de arbeiders en de mensen van de frontliniegezondheidszorg betrokken bij het produceren van en het verdelen van vaccin.) Zij bepleiten het toewijzen van schaarse geneeskunde door van de graad van een individu van investering in zijn of leven rekenschap te geven, die die overweging met aandacht het in evenwicht brengen aan levensverwachting.
Het „idee is dat het belangrijk is om te vragen wiens leven zij is en op welk punt in het leven zij zijn,“ Wertheimer zegt, die het eerstejaars de ethiekleerplan van de Universiteit van de Eer UVM alvorens samen ontwikkelde vorig jaar zich terug te trekken. „Er is een groot verschil tussen het redden van het meeste leven en de meeste het levensjaren.“
Hij verklaart dat 20 éénjarigen 65 jaar zouden kunnen hebben verlaten om te leven; 65 éénjarigen, in tegenstelling, zouden kunnen verwachten te leven slechts 20 meer jaren. Aan Emanuel en Wertheimer, was het niet noodzakelijk wenselijk om vaccins aan zieke gepensioneerden met weinig resterende het levensjaren ten koste van gezonde studenten te wijden. Zo bepleiten zij een alternatieve benadering, één gedeeltelijk gebaseerd op wat zij het „levenscyclusprincipe.“ roepen