Een belangrijke klinische proef vindt dat een combinatie van twee gemeenschappelijke medicijnen -- tolterodine (LA Detrol) en tamsulosin (Flomax) -- de werken dan beter één van beide drug alleen voor mensen die met lagere urinelandstreeksymptomen worstelen, met inbegrip van taai-aan-traktatie overactive blaas (OAB).
Een „volledig 80 percent van mensen met gematigd-aan-strenge OAB -- welke door symptomen zoals dringende en frequente urination wordt gekenmerkt -- wie ontving meldden deze twee drugs samen een echt voordeel binnen drie maanden na behandeling,“ zegt de van de hoofd studie auteur, Dr. Steven A. Kaplan, professor van urologie bij de Medische Universiteit van Weill Cornell en aanwezige uroloog bij het New York-Presbyteriaanse Ziekenhuis/het Medische Centrum van Weill Cornell in de Stad van New York. „In tegenstelling, meldden de patiënten die of tolterodine of tamsulosin ontvangen alleen verbeteringen die meer dan die gezien door patiënten op placebo klein waren,“ hij toevoegt.
„Gebaseerd op deze bevindingen, geloven wij dat een combinatie medicijnen zoals tolterodine/tamsulosin een nieuwe „goudstandaard“ voor de behandeling van lastige gematigd-aan-strenge overactive blaassymptomen in deze geduldige bevolking kan worden,“ Dr. Kaplan zeggen.
De studie zal in de 15 uitgave van Nov. van het Dagboek van American Medical Association worden gepubliceerd, een speciale kwestie toegewijd aan de gezondheid van mensen.
De Deskundigen schatten dat lijden 10 miljoen Amerikaanse mensen op de leeftijd van 40 en ouder aan overactive blaas. De huidige norm van zorg impliceert het gebruik van een „antimuscarinic“ drug zoals tolterodine helpen symptomen verminderen OAB. De hulp van Antimuscarinics regelt blaassamentrekkingen door hun gevolgen voor de detrusorspier van de blaas.
In veel gevallen, kunnen de artsen ook verdenken dat een vergrote voorstanderklier („goedaardige prostaathyperplasia“ of BPH) een onderliggende oorzaak van OAB is. In die instanties, zullen zij drug een van de „alpha--adrenergic receptorantagonist“ zoals tamsulosin voorschrijven, die symptomen door zijn effect op prostate spiertoon verlicht.
Het „probleem is dat de mensen met OAB en vergrote voorstanderklier een overactive blaas zonder het kunnen hebben die door deze prostaatvoorwaarde worden veroorzaakt, zodat antwoorden zij niet de nota's aan van drugs zoals tamsulosin“ Dr. Kaplan. „Eveneens, antwoorden sommige patiënten niet aan alleen tolterodine, ook niet.“
Nochtans, hebben de urologen anecdotisch succes in samen het gebruiken van beide agenten voor gematigd-aan-strenge mannelijke OAB gemeld. In deze studie, Dr. Kaplan en collega's bij New York-Presbyterian/Weill Cornell -- samen met onderzoekers bij de Universiteit van het Zuidwestelijke Medische Centrum van Texas en de Medische Universiteit van Zuid-Carolina -- testte deze benadering in dubbel-verblind, verdeelde klinische proef willekeurig die meer dan 850 die patiënten impliceren bij 95 urologieklinieken worden behandeld over de V.S. De studie werd gefinancierd door Pfizer Inc., de maker van LA Detrol.
De Patiënten waren alle 40 jaar oud of ouder (gemiddelde leeftijd 62) met symptomen suggestief van een vergrote voorstanderklier en een geschiedenis van gematigd-aan-strenge overactive blaas, met inbegrip van een frequente urination en een urgentie met of zonder incontinentie. De Patiënten met om het even welke geschiedenis van prostate chirurgie of prostate kanker werden uitgesloten van de studie.
De 12 week, dubbel-verblinde, placebo-gecontroleerde studie verdeelde deelnemers in één van vier behandelingsgroepen willekeurig: één wapen (217 patiënten) ontving een zodra-dagelijkse 4 milligramdosis tolterodine, een tweede eens ontvangen wapen (215 delen.) 0.4 milligrammen van tamsulosin per dag, werd een derde groep (225 delen.) gegeven beide drugs in combinatie, terwijl een vierde groep (222 delen.) een dagelijkse placebo ontving.
De onderzoekers hadden de veranderingen van het deelnemersverslag in dagelijkse symptomen -- punten zoals frequentie van urineincontinentie -- in speciale „blaasagenda's.“ Zij vroegen ook elke deelnemer op hun „waarneming van behandelingsvoordeel“ bij weken 1, 6 en 12. De Urine stroomtarieven en het volume werden ook beoordeeld bij basislijn en bij week 12 via debietmeter en ultrasone klank.