Een studie van menselijke longtumors wijst erop dat de longkankerpatiënten die een bepaalde proteïne niet hebben slechter kunnen doen dan die met normale niveaus van die zelfde proteïne.
Als de bevindingen in een klinische proef worden geverifieerd, zou de afwezigheid van de proteïne kunnen worden gebruikt om longkankerpatiënten te identificeren die agressievere therapie na chirurgie nodig hebben.
De proteïne is het product van een gen genoemd Olig1, die eerder niet met longkanker is verbonden, en het wordt gevestigd in een chromosoomgebied dat vaak in de tumorcellen van vele long-kanker patiënten wordt verloren.
Het onderzoek onderzocht tumors van mensen met niet kleine cellongkanker (NSCLC), de gemeenschappelijkste vorm van longkanker. Het had tot doel om genen te identificeren die, worden uitgezet of tot zwijgen gebracht, door een proces genoemd afwijkende methylation van DNA.
De studie wilde leren als het patroon van tot zwijgen gebrachte genen tussen twee subtypes van NSCLC, adenocarcinoma en squamous celcarcinoom kon onderscheid maken.
Het onderzoek identificeerde 47 genen die samen tussen de twee longkankersubtypes kunnen onderscheiden. Het vond ook dat het tot zwijgen brengen van het gen Olig1, dat in de afwezigheid of de lage niveaus van zijn eiwitproduct resulteert, werd verbonden met slechte overleving in patiënten NSCLC.
De studie, die door onderzoekers op het Centrum van Kanker van de Universiteit van de Staat van Ohio Uitvoerige wordt geleid, wordt gepubliceerd in 27 Maart uitgave van Geneeskunde PLoS.
„Wij vonden dat wanneer de proteïne Olig1 of afwezig wordt beneden-geregeld, het risico van dood beduidend hoger is dat met patiënten wordt vergeleken die normale niveaus van de proteïne hebben,“ zegt eerste-auteur Romulo M. Brena, een gediplomeerde onderzoekvennoot in moleculaire genetica en in moleculaire virologie, immunologie en medische genetica.
„Zelfs werden de lage niveaus van de proteïne geassocieerd met betere overleving,“ hij zegt.
De bevindingen zouden belangrijke klinische betekenis kunnen hebben, zegt medeauteur Gregory Otterson, verwante professor van interne geneeskunde en een medische oncoloog die zich in longkankerbehandeling specialiseert.