De Zorgen over de hoog waargenomen kosten om het vrij lage aantal poliogevallen uit te roeien wereldwijd hebben geleid tot recente suggesties dat het tijd om van een doel van uitroeiing naar controle-verlatende uitroeiing is te verschuiven en het toestaan van wild poliovirus blijven doorgeven, dat de verdedigers van controle geloven het lage aantal gevallen kan ondersteunen.
In een nieuwe studie, analyseerden de onderzoekers van de School van Harvard van Volksgezondheid (HSPH) de kosten en de gezondheidsresultaten van controle en uitroeiingsopties. Zij vonden dat de vrij hoge kosten op korte termijn van globale poliouitroeiing uiteindelijk veel lager zullen zijn dan de financiële die en volksgezondheidskosten op lange termijn worden vereist om polio voor altijd te controleren. De studie lijkt online 11 April en in 21 April, het af:drukken van 2007 kwestie van The Lancet.
Het Poliomyelitis, dat hoofdzakelijk kinderen beïnvloedt, is een hoogst besmettelijke virale ziekte die ontsteking van motorneuronen van de hersenstam en het ruggemerg kan veroorzaken en tot verlamming leiden. Hoewel met succes geëlimineerd in de V.S. en het grootste deel van de wereld door het gebruik van poliovirusvaccins, blijven de endemische wilde poliovirussen nog in sommige landen (in het bijzonder voor een deel van India, Nigeria, Pakistan en Afghanistan) doorgeven. Sinds 1988, heeft het Globale Initiatief van de Uitroeiing van Polio de globale weerslag van poliomyelitis door 99%, ten koste van meer dan $4 miljard verminderd.
Kimberly Thompson, de Verwante Professor van de Analyse van het Risico en de Wetenschap van het Besluit bij HSPH, en Radboud Duintjer Tebbens, een onderzoekvennoot bij HSPH, gebruikten een wiskundig model om het belang aan te tonen om de immuniseringsintensiteit op momenteel endemische gebieden te handhaven en te verhogen. De intensiteit van de Immunisering is een aanwijzing van het niveau van inentingsinspanning op het verhogen van bevolkingsimmuniteit die wordt gericht. De auteurs stellen voor dat zelfs een vrij kleine daling van intensiteit van immunisering tot vrij grote uitbarstingen kon leiden. Zij benadrukten dat de wereld niet omhoog in zijn inentingsinspanningen voor polio kan laten, minstens tot de uitroeiing is bereikt.
Vergelijkend de aantallen verwachte gevallen en kosten 20 jaar in de toekomst voor een waaier van uitroeiing en controleopties, vonden de auteurs dat de uitroeiing de beste oplossing is. Bijvoorbeeld, een controlebeleid dat zich slechts bij de routineimmunisering baseerde kon tot ongeveer 200.000 verwachte lamme poliogevallen elk jaar in low-income landen leiden. „Zolang het technisch uitvoerbaar is, biedt de uitroeiing zowel lagere cumulatieve kosten als gevallen aan dan controle in op lange termijn, zelfs met de kosten om uitroeiing te bereiken die verscheidene miljard dollars overschrijden meer,“ bovengenoemde Thompson.
De auteurs merken in de studie op dat het debat over uitroeiing tegenover controle zorgvuldige overweging van de compromissen van de opties zou moeten omvatten. De „Controle betekent hoge kosten en lage gevallen voor altijd of lage kosten en hoge gevallen voor altijd, maar de niet lage kosten en de lage gevallen voor altijd, wat slechts een optie is als wij hoge kosten blijven op korte termijn betalen tot wij uitroeien,“ zeiden Thompson.
Hoewel het prijskaartje van potentieel extra miljarden dollars om polio uit te roeien kan hoog klinken, rapporteert de studie dat betalen nu de beste manier is om de algemene kosten zo laag mogelijk te houden. Een „wankelende verplichting aan uitroeiing is geen goede optie,“ bovengenoemde Duintjer Tebbens.