A natuurlijk - het voorkomen de molecule in het lichaam schijnt te controleren of bepaalde medicijnen, zoals bèta adrenergic receptoragonists die in scherpe hartverlamming wordt gebruikt of in inhaleertoestellen voor astma, hun doeltreffendheid in tijd verliezen.
Het Salpeter oxyde is een molecule die door het lichaam wordt geproduceerd dat vele functies, met inbegrip van de samentrekking of de uitzetting van bloedvat controleert.
De Nieuwe experimenten die door het Medische Centrum van Duke University en de onderzoekers van het Howard Hughes Medical Institute worden geleid hebben aangetoond dat de gespecialiseerde vormen van salpeteroxyde genoemd SNOs de sleutel kunnen zijn aan een probleem dat jarenlang stumped artsen heeft -- waarom de specifieke drugs voor dergelijke ziekten zoals hartverlamming of astma hun doeltreffendheid in tijd verliezen.
Bijna richten de helft alle drugs op de markt vandaag, evenals vele hormoon en neurotransmitters, een specifieke familie van de receptoren van de celoppervlakte die als g-Eiwit gekoppelde receptoren worden bekend. De onderzoekers geloven dat de aanwezigheid of de afwezigheid van salpeteroxyde of SNOs bepalen of deze receptoren blijven behoorlijk functioneren. Deze actie wordt door de capaciteit van salpeteroxyde gecontroleerd om een zeer belangrijk regelgevend systeem te remmen dat doorgaans de receptoren weg sluit nadat zij worden bevorderd
De onderzoekers meldden hun recentste bevindingen over Vrijdag, 4 Mei, in de dagboekCel.
„Dit werk is significant in zoverre dat het hoe twee van de meest doordringende fysiologische systemen aantoont -- G-Eiwit gekoppelde receptoren en salpeteroxyde -- kom samen elkaar beïnvloeden,“ bovengenoemde Erin Whalen, Ph.D., die zes jaar doorbracht die zich op het verband tussen de twee biologische systemen concentreren. Whalen is een post-doctorale kameraad in het laboratorium van Robert Lefkowitz, M.D., een onderzoeker van het Howard Hughes Medical Institute bij Hertog die eerst deze receptoren in 1986 kloonde. De link werd gecementeerd door een samenwerking met Mat Bevordert, een post-doctorale kameraad in het laboratorium van Jonathan Stamler M.D.
De g-Eiwit gekoppelde receptoren verblijven op de celoppervlakte waar zij met al manier van stimuli, met inbegrip van het doorgeven van factoren zoals adrenaline, eveneens dergelijke diverse sensorische signalen zoals geurverspreiders en licht in wisselwerking staan. De activering van deze receptoren leidt tot de propagatie van intracellular signalen. Zodra geactiveerd zijn de receptoren snel draaien-weg door een enzym genoemd een G eiwit-gekoppeld receptorkinase. Dit proces wordt genoemd desensibilisatie en kan de doeltreffendheid van vele drugs, zoals opiaten voor pijn en adrenaline voor astma beperken, en met talrijke ziekten met inbegrip van die van de cardiovasculaire en longsystemen verder geassocieerd. Indien geactiveerd voor langdurig van tijd worden de receptoren gedragen in de cel en „.“ gedragen