De waarschijnlijkheid van het ontwikkelen van bipolaire wanorde hangt in deel van de gecombineerde, kleine gevolgen van variaties in vele verschillende genen in de hersenen af, niets waarvan genoeg krachtig is om de ziekte alleen te veroorzaken, een nieuwe studie toont.
Nochtans, kon het richten van het enzym door één van deze genen wordt geproduceerd tot ontwikkeling van nieuwe, efficiëntere medicijnen leiden dat. Het onderzoek werd geleid door wetenschappers bij de Nationale Instituten van het Nationale Instituut van de Gezondheid van Geestelijke Gezondheid (NIMH), met anderen van de Universiteiten van Heidelberg en Bonn en een aantal faciliteiten die van de V.S. in een belangrijk project genoemd samenwerken het Initiatief van de Genetica NIMH.
De studie is de eerste om vrijwel alle variaties in menselijke genen af te tasten om die aan bipolaire wanorde verbonden te vinden. De Resultaten werden gepubliceerd online 8 Mei in Moleculaire Psychiatrie door Amber E. Baum, Doctoraat, hoofdonderzoeker Francis J. McMahon, M.D., en collega's.
„Dit is een voorbeeld van hoe de vooruitgang in geneticaonderzoek in praktische toepassingen voedt. Dit onderzoek zou geen mogelijke zeer weinig jaren geleden geweest zijn. Wij hebben een nu nieuwe moleculaire doelwetenschappers kunnen in hun onderzoek naar betere medicijnen voor bipolaire wanorde onderzoeken,“ bovengenoemde NIH Directeur Elias A. Zerhouni, M.D.
Ongeveer 5.7 miljoen Amerikaanse volwassenen hebben bipolaire wanorde, die ook manic-depressieve ziekte wordt genoemd. De Symptomen omvatten uitersten in stemming, van uitgesproken die over-excitement en opgetogenheid, vaak aan strenge geprikkeldheid, aan depressie wordt gekoppeld. De Kinderen kunnen ook de voorwaarde, gewoonlijk in een strengere vorm hebben dan volwassenen.
„Wij beginnen een steunpunt op de genetica van deze complexe hersenenwanorde te krijgen,“ bovengenoemde NIMH Directeur Thomas R. Insel, M.D.
De Meeste mensen hebben nu en dan stemmingsschommeling, maar de verschuivingen die in bipolaire wanorde voorkomen, en de veranderingen in gedrag en energieniveau die hen begeleiden, maken soms onbruikbaar. Het Lithium en de andere die stemming-stabiliserende medicijnen worden gebruikt om de voorwaarde te behandelen helpen vele patiënten.
Maar sommige mensen antwoorden niet aan deze medicijnen, en de werkers uit de gezondheidszorg hebben meer opties nodig zodat zij behandelingen aan elke patiënt kunnen aanpassen. De Mensen erven verschillende genvariaties, die kunnen beïnvloeden al dan niet zij aan een bepaald medicijn antwoorden. Het Identificeren van en het richten van deze variaties konden wetenschappers helpen extra medicijnopties ontwikkelen die met deze verschillen rekening houden.
Één van de genen de onderzoekers met de wanorde, DGKH worden gecorreleerd, is actief in een biochemische weg waardoor het lithium wordt verondersteld om zijn therapeutische gevolgen uit te oefenen dat. Het gen produceert een enzym (eta van het diacylglycerolkinase) dat functies op een punt dichter aan de wortel van de lithium-gevoelige weg dan de proteïne dat het lithium om wordt verondersteld te richten. De Wetenschappers kunnen nu proberen om efficiëntere medicijnen door zich op nieuwe samenstellingen te ontwikkelen te concentreren die op het enzym DGKH handelen of regelen hoeveel van het enzym wordt geproduceerd. Het gen DGKH is op chromosoom 13.
Verscheidene andere die genen in de proteïnen van de studieopbrengst betrokken bij dit en andere biochemische wegengedachte worden ontdekt om een rol in bipolaire wanorde te spelen. Het Begrip van de invloed die de variaties van deze genen op hersenen-cel functie hebben kon tot verklaringen van leiden hoe zij tot de voorwaarde bijdragen en hoe het beter zou kunnen worden verhinderd of worden behandeld.