Read in | English | Español | Français | Deutsch | Português | Italiano | 日本語 | 한국어 | 简体中文 | 繁體中文 | Nederlands | Bahasa | Русский | Svenska | Polski

De Globale hartslagcontrole stelt therapie voor afstraffingshartverlamming voor

Published on May 9, 2007 at 1:04 PM · No Comments

Het Houden van een gezonde hartafstraffing vereist de productie van een constante levering van energie, een prestatie afhankelijk van de coördinatie van verscheidene genetische programma's.

Nu, rapporteren de onderzoekers in de kwestie van Mei van het Metabolisme van de Cel, een publicatie van de Pers van de Cel, dat twee nauw verwante receptoren samen kunnen handelen of afzonderlijk alle koorden trekken. De Drugs die deze pas ontdekte globale orchestrators van hartfunctie beïnvloeden zouden een nieuwe benadering kunnen aanbieden van het beheren van ziekten van de hartspier, volgens de onderzoekers.

Het „hart is een eenvoudig pompend orgaan,“ bovengenoemde Vincent Giguere van Universiteit McGill in Montreal. „Wat het vergt is energie, die het van verschillende brandstoffenglucose of vetzuren afhankelijk van hun beschikbaarheid krijgt. Men dacht dat de afzonderlijke programma's energie maken en het door samentrekking gebruiken, maar wij hebben twee receptoren geopenbaard die de gehele opstelling controleren. Dat is wat.“ werkelijk nieuw is

De wees kerndiereceptor als ERR wordt bekend werd gekend aan wetenschappers aangezien een zeer belangrijke regelgever in de productie van cellulaire elektrische centrales mitochondria riep, verklaarden de onderzoekers. Maar hetzij spelen ERR of de verwante ERR receptoren een bredere rol in hartenergetica en de functie bleef een open vraag. Deze receptoren worden beschouwd „als wezen“ omdat de molecules die normaal hun activiteit teweegbrengen nog hebben worden bepaald.

Om zijn essentiële functie te handhaven, moet het hart een cascade van biologische processen met inbegrip van het begrijpen en de verwerking van energiesubstraten regelen, de omzetting van die substraten in bruikbare vormen, het ontdekken van cellulaire energielast, en het gebruik van die energie voor samentrekking, de onderzoekers verklaarde.