In een retrospectieve studie van 700 patiënten met cultuur-positieve tuberculose (TB), werden de instortingstarieven gevonden beduidend hoger om in HIV-Besmette patiënten te zijn in vergelijking met HIV-Uninfected patiënten na een op rifamycine-gebaseerd regime.
Voorts waren de de instortingstarieven van het T.B. hoger in HIV-Besmette patiënten die intermitterende of standaardtherapie van 6 maanden wanneer vergeleken bij die ontvingen die dagelijkse of langere behandeling ontvangen.
De resultaten verschijnen in de eerste kwestie voor Juni 2007 van het Amerikaanse Dagboek van de Ademhalings en Kritieke die Geneeskunde van de Zorg, door de Amerikaanse BorstMaatschappij wordt gepubliceerd.
Payam Nahid, M.D., MIJL/UUR, van de Universiteit van Californië, het Algemene Ziekenhuis van San Francisco, en acht die vennoten herzag de gevallen van het T.B. aan het Controleprogramma van de Tuberculose van San Francisco vanaf 1 Januari, 1990, door 31 December, 2001 worden gemeld.
Als reden voor hun studie, verklaren de onderzoekers dat de optimale duur van de therapie van het T.B. bij HIV-Besmette onderwerpen onbekend is en van HIV-Uninfected individuen kan verschillen.
Volgens de auteurs, is het huidige aangewezen regime voor het behandelen van drug-vatbaar T.B. in HIV-Uninfected patiënten een regime van 6 maanden, op rifamycine-gebaseerd dat pyrazinamide tijdens de eerste twee maanden omvat. De Huidige richtlijnen voor de behandeling van T.B. maken niet tussen zij besmet met het virus dat AIDS veroorzaakt en die onderscheid die in termen van de optimale lengte van behandeling wanneer het gebruiken van rifamycine uninfected zijn.
De „Standaardtherapie van 6 maanden kan ontoereikend zijn om instorting in patiënten met HIV te verhinderen,“ zei Dr. Nahid.
Het de instortingstarief van het T.B. voor HIV-Besmette patiënten werd gevonden om 6.6 percenten tegenover 0.8 percenten in uninfected/onbekende patiënten te zijn. Dit het vinden was in tegenstelling tot andere studies die geen significant verschil tussen HIV-Besmette en HIV-Uninfected/onbekende patiënten vonden. Nochtans, dit werd het vinden bevestigd door een gelijkaardige studie die ook het moleculaire genotyping als instortingsindicator gebruikte.
De hiv-besmette patiënten die 6 maanden van de op rifamycine-gebaseerde behandeling ontvingen van het T.B. of die bij tussenpozen (één tot drie keer per week) werden behandeld, zouden vier keer eerder een reoccurrence hebben dan die r dat hun geneeskunde dagelijks nam of die voor langere periodes werd behandeld.
De studie vond ook dat het gebruik van hoogst actieve antiretroviral therapie (HAART) tijdens de behandeling van het T.B. met een snellere omzetting van de de tuberculose negatieve cultuur van de Mycobacterie, en een beter overlevingstarief werd geassocieerd. De Vroegere studies door anderen hebben behandeling HAART voordelig in het verhinderen van T.B. in HIV-Besmette individuen getoond, maar geen voordelige de behandelingsresultaten van het T.B. gemeld.