De Onderzoekers bij St. Jude Children's het Ziekenhuis van het Onderzoek hebben de bescheiden gist gebruikt om inzicht in hoe te bereiken een verdelende menselijke cel ervoor zorgt dat een identieke reeks chromosomen die tot elke nieuwe dochtercel is overgegaan wordt.
De Fouten in dit kritieke deel van celafdeling kunnen één dochtercel ertoe brengen om extra exemplaren van sommige chromosomen die zich in de andere dochtercel zouden moeten bewogen hebben, of geen exemplaren van andere chromosomen te krijgen - een probleem dat overwegend in kanker is en mislukkingen of ziekte, zoals Benedensyndroom kan veroorzaken.
St. Jude onderzoekers maakten hun ontdekking door de activiteit van een klein leger van molecules met exotische namen zoals argonaute (Ago1) te volgen en dicer; de deze moleculeshulp handhaaft een gespecialiseerde, strak verpakte vorm van DNA geroepen heterochromatin bij het deel van het chromosoom genoemd centromere. De onderzoekers toonden ook de orde waarin bepaalde kritieke gebeurtenissen in vestiging en het handhaven van dit heterochromatin voorkomen. Het werk is belangrijk omdat het wetenschappersinzicht geeft in hoe elke dochtercel het normale aantal chromosomen ontvangt; en het biedt belangrijke aanwijzingen aan het begrip van de genetische oorzaak van bepaalde catastrofale ziekten aan. Een rapport over dit werk lijkt in 25 Mei kwestie van Moleculaire Cel.
DNA van Alle cel is verpakt rond een reeks structuren, genoemd histone octamers, om chromatin-veel als draadwond rond een spoel te produceren. Dit chromatin wordt dan verder samengeperst om de kenmerkende, dikke structuren die algemeen in illustraties en foto's te vormen als chromosomen worden gezien. Bij centromere, wordt DNA verpakt in een compactere en gespecialiseerde vorm van chromatin geroepen centromeric heterochromatin.
Centromere is het laatste punt waarop de twee identieke chromosomen worden aangesloten bij alvorens de cel verdeelt. Centromeric heterochromatin helpt om de „zusterchromosomen“ van elk chromosoompaar samen in te spannen aangezien zij in het centrum van de verdelende cel alvorens en zich beweegt in hun respectieve dochtercellen te scheiden opstellen. Wanneer de cel ervoor heeft gezorgd dat het veilig is blijven verdelend, is elk zusterchromosoom in tegenovergestelde richtingen op weg naar de twee nieuwe dochtercellen die zich vormen.
De „cel moet dan centromeric heterochromatin vestigen en handhaven om ervoor te zorgen dat elk chromosoompaar stabiel en veilig samen verbonden tot het tijd is te scheiden,“ de bovengenoemde Patrijs van Janet, Ph.D., hulplid van St. Jude Department van Biochemie is. „Anders, zouden de chromosoomparen zouden apart dochtercellen met teveel of ook weinig chromosomen.“ afdrijven en verlaten De Patrijs is de hogere auteur van het rapport.
Het St. Jude team bestudeerde combinaties molecules in gist genoemd RITS en de complexen RDRC, die samen met een geroepen enzym Clr4 (Suv39 in mensen), vestigt en centromeric heterochromatin zorgvuldig in de gistcel tijdens a handhaaft choreographed reeks stappen.
RITS is samengesteld uit de proteïnen Ago1, Tas3 en Chp1 en de werken dicht met RDRC. RDRC veroorzaakt een type van genetisch materiaal genoemd double-stranded RNA, dat een geroepen enzym, dicer, dan in kleinere stukken genoemd klein mengend RNA (siRNA) hakt. siRNA wordt gebonden door RITS, en beurtelings, hulp RITS om centromeric heterochromatin te versterken en het te houden stal.
Bovendien zet het Clr4 enzym chemische markeringen op histone „spoel“ in een proces genoemd methylation. Methylation trekt eiwit geroepen Swi6 (HP1 in mensen) naar het chromosoom aan om heterochromatin te versterken.