AIDS blijft een wankelend globaal volksgezondheidsprobleem. De Wereldgezondheidsorganisatie schat dat twee miljoen die mensen in ontwikkelingslanden behandeling ontvangen als HAART wordt bekend (hoogst actieve antiretroviral die therapie), meer in het algemeen als de „cocktails van AIDS wordt bekend.“
Dit aantal vertegenwoordigt enkel 25% van die met behoefte aan behandeling in deze landen. Nochtans, is weinig gekend over de kosten op lange termijn verbonden aan het verstrekken van drugs aan de patiënten van AIDS in ontwikkelingslanden. Om die kostentendensen te bestuderen op lange termijn, hebben de onderzoekers van de School van Harvard van Volksgezondheid de eerste gedetailleerde analyse van de tendensen van de drugkosten van AIDS in Brazilië uitgevoerd. De resultaten verschijnen in 13 November, de kwestie van 2007 van de dagboekPLOS Geneeskunde.
Brazilië heeft één van de ontwikkelende van de wereld oudste, grootste en meest succesvole AIDS- behandelingsprogramma's en de patiënten van AIDS voor een meer dan decennium behandeld. Brazilië verleent vrije en universele toegang tot de drugs van AIDS en is een model voor andere landen die de behandeling van AIDS verhogen.
De resultaten toonden aan dat, hoewel de kosten voor de geproduceerde generische antiretroviral drugs van Brazilië ter plaatse (ARVs) vanaf 2001 tot 2005 stegen, het land ongeveer $1 miljard tijdens die tijdspanne door controversiële prijsonderhandelingen met multinationale farmaceutische bedrijven voor gepatenteerde ARVs nog opsloeg. Sinds 2001, heeft Brazilië lagere prijzen voor gepatenteerde ARVs kunnen verkrijgen door om de drugs van AIDS te dreigen ter plaatse te produceren. Hoewel deze onderhandelingen aanvankelijk belangrijke dalingen in de drug van AIDS het besteden veroorzaakten, kosten HAART in Brazilië meer dan verdubbeld vanaf 2004 tot 2005. De steile verhoging wijst op het feit dat meer mensen die met HIV/AIDS leven met behandeling begonnen en langer leven. De verhoging wijst ook op de uitdagingen verbonden aan het verstrekken van complexe, dure tweede en derde-lijnbehandelingen aangezien de mensen langer weerstand tegen eerste-lijndrugs ontwikkelen, leven en complexere behandelingsregimes vereisen.