De onderzoekers MIT hebben een kritiek verschil tussen griepvirussen aan het licht gebracht die vogels en mensen, een ontdekking besmetten die wetenschappers kon helpen de evolutie van vogelgriepspanningen en hulp in de ontwikkeling van vaccins tegen dodelijke grieppandemic controleren.
De onderzoekers vonden dat de capaciteit van een virus om mensen te besmetten afhangt van of het aan één specifieke vorm van receptor op de oppervlakte van menselijke ademhalingscellen kan binden.
„Nu wij wat om weten te zoeken, dit konden ons helpen niet alleen het virus van de vogelgriep controleren, maar het kan in de ontwikkeling van potentieel betere therapeutische acties voor zowel vogel als seizoengebonden griep helpen,“ bovengenoemde Ram Sasisekharan, de Professor van MIT Underwood Prescott van de Biologische Techniek en Wetenschappen en de Technologie van de Gezondheid, en de hogere auteur van een document op het werk dat in de 6 kwestie van Januari van de Biotechnologie van de Aard zal verschijnen.
De virussen van de Griep komen in vele spanningen, en niet kunnen allemaal mensen besmetten. De Spanningen als H1 of H3 worden bekend zijn van vogels aan mensen „gesprongen“ en vandaar aan aanvalscellen van het menselijke hogere ademhalingskanaal dat aangepast. H5 zijn de spanningen gewoonlijk beperkt tot vogels, maar wanneer zij mensen besmetten kunnen zij zeer hoge noodlottigheidstarieven hebben.
In Het Verleden het decennium, hebben de geïsoleerde uitbarstingen van vogelgriep (H5N1) in mensen zorgen opgeheven dat dodelijke pandemic zich kon voordoen als de vogelgriep aan een vorm evolueert die mensen kan gemakkelijk besmetten en van persoon aan persoon overgaan. Sommige wetenschappers geloven zulk een uitbarsting 1918 „Spaanse griep“ kon wedijveren die 50 miljoen tot 100 miljoen mensen wereldwijd doodde.
De Wetenschappers wisten reeds dat of een griepvirus besmet de mensen afhangt van of zijn die hemagglutinin, een proteïne op de virusoppervlakte wordt gevonden, aan suiker (of glycan) receptoren in het ademhalingskanaal kan binden. De Menselijke ademhalingscellen hebben glycan die receptoren als zijnde alpha- 2-6 worden gerangschikt; zijn de glycan receptoren van vogel ademhalingscellen gekend als alpha- 2-3. Deze classificatie is gebaseerd op hoe de suikers verbonden zijn wanneer zij op cellen worden getoond.
Tot nu toe, hadden de wetenschappers geloofd dat een genetische schakelaar die het virus om aan alpha- 2-6 receptoren in plaats van alpha- 2-3 receptoren toestaat te binden van de capaciteit van vogelvirussen de oorzaak is om aan mensen te springen.
De studie MIT toont aan dat die mening verklaart voldoende niet hoe de virussen evolueren om mensen te besmetten. Het nieuwe werk openbaart dat, specifieker, het de capaciteit van een griepvirus om aan een bepaalde vorm is te binden, of topologie, van specifieke alpha- glycan receptor 2-6 die bepaalt of het mensen zal besmetten.
De Alpha- 2-6 glycan receptoren komen in twee vorm- die op een paraplu lijken, en een andere die op een kegel lijkt. Het team MIT vond dat om mensen te besmetten, de griepvirussen aan paraplu-vormige alpha- receptor moeten binden 2-6.
Aldus, heeft Sasisekharan en zijn team de gastheerreceptor voor griep en de criteria opnieuw gedefinieerd voor hoe H5N1 aan mensen kan springen. Zij deden dit door aan te tonen dat de vorm van het suiker-en niet type van de belangrijkste determinant voor menselijke aanpassing van deze dodelijke virussen aaneenschakeling-is.