Het melanocortinsysteem van de hersenen richt aan nieuwe behandelingen voor zwaarlijvigheid en anorexie

De ontdekking van het zogenaamde melanocortinsysteem van de hersenen en zijn centrale rol in het controleren van eetlust heeft de weg voor volledig nieuwe mogelijkheden gebaand om zwaarlijvigheid en anorexie te behandelen.

In de recentste kwestie van de prestigieuze Ontdekking van de Drug van de Overzichten van de dagboekAard, stellen de Universitaire onderzoeker Jarl Wikberg van Uppsala en één van zijn vennoten een overzicht van bereidend onderzoek op dit gebied voor dat hij en andere wetenschappers over bijna twee decennia hebben geleid.

De afbeelding van het melanocortinsysteem werd gemaakt mogelijk door van genen voor vijf verschillende melanocortinreceptoren te klonen, die door Jarl Wikberg in samenwerking met andere onderzoekers in de vroege jaren '90 werd uitgevoerd.

Het „melanocortinsysteem controleert de energiebalans en regelt hoeveel wij eten en hoeveel energie het lichaam gebruikt. Het resultaat van elk van dit is dat wij ons lichaamsgewicht handhaven,“ zegt Jarl Wikberg.

Maar de dingen kunnen verkeerd gaan. Het is een hoogst complex systeem, en zelfs kan de uiterst kleine onevenwichtigheid belangrijke veranderingen met zich meebrengen. Bijvoorbeeld, wordt het melanocortinsysteem blootgesteld aan grote genetische variaties, en vele veranderingen leiden tot extreme zwaarlijvigheid in vroege leeftijden. Dergelijke veranderingen worden gevonden in 3-6 percent van kinderen die deze problemen hebben.

„Er zijn ook veranderingen die het systeem in de tegenovergestelde richting beïnvloeden, en dit kunnen een verklaring voor anorexie zijn.“

Deze ontdekkingen hebben de meeste belangrijke drugbedrijven ertoe aangezet om drugs te ontwikkelen die melanocortinreceptoren, voor de behandeling van het eten van wanorde richten. Interessant, is het zelfde systeem ook getoond om in de verordening van seksueel gedrag worden geïmpliceerd, en dit heeft in de verwezenlijking van drugs voor eveneens het behandelen van verminderde geslachtsaandrijving geresulteerd.

„Bij mensen is dergelijke behandeling toegelaten geworden, maar het is nog controversieel om vrouwen te behandelen. Het zal interessant zijn om te zien hoe een efficiënte behandeling voor verminderde geslachtsaandrijving in de toekomst zal worden ontvangen,“ zegt Jarl Wikberg.

http://www.uu.se/