De Onderzoekers bij de Universiteit van Californië, Berkeley (de V.S.) hebben nu een nieuwe strategie voor de vorming van hybride materialen van synthetische polymeren en proteïnen ontwikkeld. Zij hebben zo de specifieke biologische functies van proteïnen met de voordelige massa en verwerkingseigenschappen van plastieken kunnen smelten.
De polymeer-Eiwit hybride materialen kunnen van gebruik in de vervaardiging van sensoren, nanomachinedelen, of drug-levering systemen zijn. Als Aaron P. Esser-Kahn en rapport van Matthew B. Francis in het dagboek Angewandte Chemie, hebben zij met succes een groen-fluoresceert biologisch afbreekbaar gel samengesteld dat aan veranderingen in pH waarde en temperatuur antwoordt.
De Vorige processen voor de productie van hybride materialen hingen van zeer specifieke koppelingstechnieken af die niet voor sommige eiwitzijketens konden worden gebruikt. In tegenstelling, is de nieuwe die methode door de onderzoekers van Berkeley wordt ontwikkeld ruim toepasselijk omdat in principe het voor om het even welke proteïne geschikt is. De koppeling komt op beide einden van de eiwitketting voor - en dit zijn het zelfde voor alle proteïnen: één aminozuurgroep en één carboxylic zure groep. Aanvankelijk, worden twee parallelle maar wederzijds onafhankelijke (orthogonal) reacties gebruikt om de twee einden van de ketting te activeren. Deze zijn dan in bijlage aan speciale chemische „ankerpunten“ op het polymeer. De proteïnen crosslink zo de individuele polymeerkettingen in een driedimensioneel netwerk, die wat vormen als hydrogel gekend is. Een hydrogel is een stevige, gelatineachtige massa die die uit water bestaan in een polymeernetwerk wordt opgenomen. Een bekend voorbeeld van een hydrogel is de zachte contactlens.