Με συνέπεια η διατήρηση ορισμένων επίπεδα στο αίμα των δεικτών του οστικού μεταβολισμού και της νόσου μπορεί να παρατείνει τη ζωή των ασθενών που υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση, σύμφωνα με μια μελέτη που εμφανίζεται το Σεπτέμβριο του 2008 το θέμα της Κλινικής Εφημερίδα της Αμερικανικής Εταιρείας Νεφρολογίας (CJASN) .
Τα ευρήματα δείχνουν ότι η διατήρηση της παραθορμόνης, ασβεστίου, φωσφόρου και στον έλεγχο των επιπέδων είναι πολύ σημαντικό για τους ασθενείς σε αιμοκάθαρση με χρόνια νεφρική νόσο (ΧΝΝ).
Επειδή τα μεταλλικά και τα οστά διαταραχή επηρεάζει περισσότερο τους ασθενείς με ΧΝΝ, το Εθνικό Ιδρυμα Νεφρού Νεφρού αποτελέσματα στην ποιότητα των Ασθενειών Πρωτοβουλίας (KDOQI) έχει θέσει συγκεκριμένους στόχους για τη θεραπεία τους δείκτες αυτής της διαταραχής, τα επίπεδα στον ορό της παραθορμόνης, ασβεστίου και φωσφόρου. Ενώ η έρευνα έχει δείξει ότι οι αυξήσεις σε αυτούς τους δείκτες που σχετίζονται με αυξημένη νοσηρότητα και θνησιμότητα σε ασθενείς που υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση, καμία μελέτη δεν έχει διερευνήσει το μακροχρόνιο έλεγχο από τις παραμέτρους αυτές.
Ο Δρ Μαρκ Danese των Αποτελεσμάτων Insights, Inc (Newbury Park, CA), και οι συνεργάτες του, ο Δρ Βασίλι Belozeroff και ο Δρ Κάρεν Σμυρνάκη της Amgen, Inc (Thousand Oaks, CA) και ο Δρ Kenneth Rothman του Research Triangle Institute (Research Triangle Park, NC), έθεσε ως στόχο να προσδιορίσει αν πιο συνεπή έλεγχο των παραθυρεοειδών, ασβεστίου, και τα επίπεδα φωσφόρου στο εύρος-στόχο KDOQI σχετίζεται με βελτιωμένη επιβίωση. Η μελέτη διεξήχθη μεταξύ 24.803 ενηλίκων έναρξη της αιμοκάθαρσης μεταξύ 2000 και 2002. Οι ερευνητές εξέτασαν εάν η επιβίωση ήταν καλύτερη όταν οι ασθενείς ήταν κατά τα τρία επίπεδα-στόχους ταυτόχρονα. Επίσης, εξετάστηκε αν η επιβίωση ήταν καλύτερη όταν οι ασθενείς ήταν σε κάθε ένα από τα τρία επίπεδα-στόχους για παρατεταμένες χρονικές περιόδους.
Οι ερευνητές ανέφεραν ότι ήταν σημαντικό να συναντηθεί με πολλούς από τους στόχους του δυνατού, σε κάθε δεδομένη στιγμή. Η επίτευξη του στόχου για κανένα από τα τρία δείκτες συσχετίστηκε με 51% υψηλότερο κίνδυνο θανάτου σε σύγκριση με τους ασθενείς που πέτυχαν τους στόχους ταυτόχρονα και για τους τρεις δείκτες. Ασθενείς που πληρούσαν μόνο ένα στόχο είχαν 35% έως 39% αυξημένο κίνδυνο θανάτου, και οι ασθενείς ανταποκρίνονται στις δύο στόχους που είχε κατά 15% έως 21% υψηλότερο κίνδυνο θανάτου.