Ongebruikelijk veroorzaken de hoge niveaus van fysieke inspanning oxydatieve spanning, maar dit resulteert niet in enige schade op lange termijn aan DNA. Dit is enkel één van de vele resultaten die door een buitengewoon onderzoekproject worden geopenbaard dat door het Oostenrijkse Fonds FWF wordt gefinancierd van de Wetenschap die nu worden gepubliceerd. Als deel van dit project, namen 42 mannelijke atleten zowel aan een triathlon als een uitgebreide biomedische studie deel, die talrijke fysiologische waardenparameters tijdens de periode van twee dagen voordien aan 19 dagen na triathlon onderzochten.
De waaier van persoonlijke meningen over de voordelen - of anders - van fysische activiteit behandelt alles van „sport is goed want u“ aan „sport een moordenaar“ bent. Vanuit een wetenschappelijk perspectief, is er geen twijfel dat de regelmatige sportieve activiteit fysiologische voordelen, echter, daar is geen dergelijk duidelijk bewijsmateriaal van de voordelen van extreme duurzaamheidssporten heeft. Er zijn namelijk aanwijzingen dat de ultraafstandsagenten, bijvoorbeeld, aan verhoogde gezondheidsrisico's kunnen lijden toe te schrijven aan hoge oxydatieve spanning. Dit produceert agressieve zuurstofbasissen en metabolites die cellen en celcomponenten kunnen beschadigen. De kwestie van of deze oefening veroorzaakte spanning ook de vaak waargenomen schade van DNA bijgevolg nu is veroorzaakt plaatste om door het Oostenrijkse van de Wetenschap van het Fonds Fwf- project worden beantwoord.
De Wetenschap van het Gietijzer
Het project bestond uit 42 mannelijke deelnemers in de concurrentie van Ironman Oostenrijk. Hiervan, werden 24 deelnemers toen gebruikt om de mogelijke schade van DNA te onderzoeken. Hoofd van de studie, Prof. Karlheinz Wagner van de Afdeling van VoedingsWetenschappen bij de Universiteit van Wenen, commentaren op de resultaten: De „Reactieve zuurstofspecies leiden tot oxydatieve spanning in het lichaam dat de schade van DNA kan ook veroorzaken. Wij konden duidelijk bewijsmateriaal van een verhoging op korte termijn van bepaalde indicatoren voor oxydatieve spanning tijdens de concurrentie verzamelen en hebben reeds deze resultaten gepubliceerd. Nochtans, nu konden wij ook aantonen dat, ondanks deze verhoging, geen opmerkelijke en blijvende schade aan DNA van de atleten werd veroorzaakt. Dit is een verrassend resultaat dat aanvankelijk schijnt om de gegevens tegen te spreken die in gelijkaardige studies worden verzameld.“
Onlangs, toonden andere studies aan dat de agenten in een ultramarathon de verhoogde schade van DNA tijdens het ras ervoeren. Dit was ook waar van marathonagenten onmiddellijk na het ras. Nochtans, overwogen werden deze studies geen competities die een periode van fysieke inspanning vereisten die langer dan 8 uren duurt, noch gegevens verzameld over zulk een uitgebreide kalender zoals in het project van Prof. Wagner's. In totaal, nam het Oostenrijkse onderzoekteam bloedsteekproeven van triathletes op vijf verschillende tijdpunten - 2 dagen voorafgaand aan het ras, toen 20 minuten en 1, 5 en 19 dagen na het ras.