De Onderzoekers ontdekken hoe de eiwitsamenvoeging het verouderen teweegbrengt

De Onderzoekers bij de universiteiten van Keulen en Bonn brengen het verband tussen het eiwitsamenvoeging en verouderen aan het licht

Niet alleen bepaalt onze manier van het leven hoe lang wij leven maar zo ook ons genetisch materiaal doet. Van bijzonder belang is hier een genetisch programma dat door de insulinereceptor wordt gecontroleerd. Een team van onderzoekers van de Universiteiten van Keulen en Bonn heeft nu ontdekt hoe de eiwitsamenvoeging dit genetische programma beïnvloedt en zo het verouderen teweegbrengt. De resultaten zijn nu gepubliceerd in het dagboek „Cel“.

Vroeg in evolutie, werden de suikeropname en de verordening van levensduur verbonden met elkaar. De hormooninsuline is hier essentieel. Het vermindert de niveaus van de bloedsuiker door aan zijn receptor op de celoppervlakte te binden. Nochtans, zijn vele processen voor spanningsbeheer en overleving tezelfdertijd gesloten. Wanneer er een goede levering van voedsel is, lijken zij onnodig aan het organisme, hoewel dit levensverwachting op lange termijn vermindert. De insulinereceptor handelt zo als een rem op levensverwachting. Genetisch veranderde proefdieren waarin de insulinereceptor niet meer eigenlijk levende veel langer dan normaal functioneert. Maar hoe de insulinereceptor normaal in controle in ons cellen en weefsel wordt gehouden? Een recente studie door wetenschappers bij de Universiteiten van Keulen en Bonn beantwoordt deze fundamentele vraag.

Het team van onderzoekers toont aan dat de eiwitSPAANDER een essentiële rol hier speelt. Het handelt als een verwijderingshelper, in zoverre dat het de insulinereceptor aan de cellulaire analyse en recyclingssystemen door een „groene punt“ in de vorm van moleculeubiquitin op de receptor te hechten levert. De levensverwachtingrem wordt zo vrijgegeven en anti-veroudert van de SPAANDER unfurls activiteit. De „SPAANDER vervult deze functie in draadwormen, evenals in fruitvliegen en in mensen. Dit maakt de proteïne zo interesserend voor ons,“ verklaart Prof. Thorsten Hoppe, één van de twee hoofdauteurs van de studie van de Cluster van Voortreffelijkheid CECAD bij de Universiteit van Keulen.

Wanneer de SPAANDER mist, leidt het tot het voorbarige verouderen

De bevindingen waren aanvankelijk zeer verrassend, aangezien de SPAANDER tot dusver met volledig verschillende analyseprocessen was geassocieerd. Specifiek, doet de SPAANDER ook defecte en beschadigde proteïnen weg, die meer en meer bij een oude dag en de accumulatie voorkomen waarvan tot zwakzinnigheid en spierzwakheid leidt. De onderzoekers ontspanden eigenlijk dergelijke degeneratieve ziekten in de draadworm en in menselijke cellen en merkten op dat er niet meer genoeg beschikbare SPAANDER was om de insulinereceptor op te splitsen. Het Voorbarige verouderen is het resultaat.

Kan de droom van een fontein van de jeugd tot een worden gemaakt werkelijkheid en moedigt het leven dat in die onderzoekers wordt uitgebreid cellen aan om meer SPAANDER te vormen? „Jammer Genoeg, is het niet gemakkelijk dat,“ zegt hoofdauteur Prof. Jörg Höhfeld van het Instituut voor de Biologie van de Cel bij de Universiteit van Bonn. Wanneer er teveel SPAANDER is, worden de onbeschadigde proteïnen ook gerecycleerd en het organisme wordt verzwakt. Nochtans, zoeken de onderzoekers reeds mechanismen die SPAANDER wanneer het opsplitsen van de insulinereceptor en die konden één dag ook voor nieuwe behandelingen worden gebruikt controleren.

Bron: https://www.portal.uni-koeln.de/9015.html?&L=1&tx_news_pi1%5Bnews%5D=4521&tx_news_pi1%5Bcontroller%5D=News&tx_news_pi1%5Baction%5D=detail&cHash=f9a9f8840a7ec2cd569a61871c9f9090

Advertisement